Get Adobe Flash player
Music Artists I like
Yann Tiersen, Clint Mansel, Antonio Vivaldi, Rammstein, A Perfect Circle, Led Zeppelin, Gabriel Fauré, Erik Satie, John Williams, Fryderyk Franciszek Chopin, Sergej Prokofjev, Pyotr Ilyich Tchaikovsky, Deep Purple, Metallica, Moby, Draconian, David Bowie, Daft Punk, Massive Attack, Enya, Muse, Björk, Alice in Chains, The Prodigy, Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Guns ‘N’ Roses, AC/DC, Megadeth, Tool, Mortal Love, Mor Ve Ötesi, Godsmack and others.
Sites I like
9gag

My creations

Jurin iv Shâsot: Force-imbued Sith Vibro-sword

Jurin iv Shâsot, which in Sith language means Sea of passion, is the name of Darth Veraduna’s Force-imbued Sith Vibro-sword.

The blade is an ebony black, slightly curved following a katana-scimitar shape and notched along its length to give it an elegant yet cruel appearance as well as allow the weapon to trap the swords or lightsabers of opponents. There’s a strange visual effect upon the sword which makes it seem as if shadows pulse and ebb along its surface. Upon close inspection a small engraving of its name in Aurebesh can be spotted on the hilt. The temperature and glow of the blade changes depending on Veraduna’s emotional state. If she is calm, the blade has a cool to icy feeling to the touch and a faint blue shimmer plays along its edges. If she’s passionate, the blade increases in temperature, glowing deep crimson.

Construction

The art of creating the Sith sword was a long and tedious one. The first swords Veraduna created were not as desired and can be considered failures, however through the experience only mistakes can grant, will one end with the perfect sword.

Design. Prior to construction Veraduna spent days with drawing and playing on paper with shapes, figuring out what she wanted her sword to look like, drawing inspiration from history based on research. The design was made on paper, then transferred to cardboard in its actual size and made a mold for all parts made of metal.

Collecting materials. Most ores – a combination of rock sediments and iron-sand – from which the high carbon metals that she used to forge the blade of her sword were extracted, originate from a Force nexus on Korriban. Therefore, most atoms of it were already imbued by the Dark Side before the process of Sith Alchemy began.

Meditation. She isolated herself for several days in order to even prepare for the upcoming construction, as one has to be focused in mind, body and soul in order to influence the magic needed to grant the created weapon its invulnerability and ability to channel Force power within its crystalline/metal construct. Days before the construction she stepped into the alchemical apparatus and meditated for hours, using ancient techniques to strengthen her bond to the Dark Side.

Fire. As the bond was eventually strengthened enough, she prepared a fire. Using stored Force energy to increase its intensity and ferocity, the fire was imbued with the Dark Side, giving it the intensity needed to forge the blade of the sword as well as for smelting.

Alloy. Through various metallurgical and arcane methods (refining and smelting), a mixture of base and rare metals were extracted and transmuted into an alchemical alloy possessing an unusual affinity for Dark Side energies. It had similarities to Phrik alloy, a rare metallic compound that was one of only a few lightsaber-resistant substances known, used in the construction of extremely light and durable battle armor as well as melee weapons – an Arkanian invention of Doctor Gorman Vandrayk. Veraduna is an Arkanian Pureblood and Vandrayk that worked for her families company Adascorp during the Old Republic Era is one of her idols.

The shape and hardness. Using the Force to mold the metal into the desired shape (the mold was a simple one, details would be made lster), the fire is used to melt it down, the Dark Side becoming once again ingrained into every molecule of silicon dioxide. Whilst most blades are of a straight design, she was experienced enough to form a curved one. For several days the blade was hammered, reformed, enhanced by submerging it in a trough of blood of her Master, grinded with Svolten rhyolite to permanently sharpen it, quenched to lock the carbon molecules into a tight lattice network by rapidly cooling after heating up, tempered and polished, the Dark Side washing over it each time to give it the desired invulnerability and permanent razor edge it will possess for eternity. During the intense process of Sith Alchemy, Veraduna altered the blade’s molecular structure , making it stronger, sharper and a masterpiece of destruction permanently twisted by the Dark Side. Moreover she reversed its magnetic polarity, turning it into a high-temperature superconductor that could deflect blaster bolts and other particle weapons as if magnetically sealed.

The hilt. The guard (the extended bar of metal found between the blade and grip), consists of a horizontal bar of brass on both sides of the blade and is covered in soft leather to protect her hands from injury. The grip (the handle below the guard) allows her to create a secure grip around the sword. To reduce the sword’s weight, it is made of ebony wood covered with soft leather as well. The grip is designed for use with one or two hands and therefore a relatively long katana grip. The handle contains a compact ultrasonic vibration generator which can generate enough vibratory force to rip easily through anything, including durasteel plating. Excess energy from the generator in this vibrosword is conducted directly through the blade. The pommel found at the bottom of the grip prevents the sword from slipping and is as well a decorative piece. It is made of a heavier metal and serves as a counterweight, allowing the blade to swing with greater force, improving its power and cutting ability.

________________________________________________________________

A living weapon

The Sith Sword is named after Veraduna’s Master whose blood is used during the ritual to enhance it with the Dark Side. The blade speaks of the very strong and special, but also destructive Force-bond that was created between Veraduna and her Master, which was one of the reasons he abandoned her. Despite of that, the bond was never broken. Even though she wanted to, she couldn’t break free from it and it would cause suffering and hate. Years later he came back and she killed him which almost resulted in her own death, because their bond was so strong that if one would die, the other would too. Using his blood Veraduna managed to bind his life force to the object so that his spirit could “live on” in the sword and her life was saved. However, the bond would remain through the sword and her Master’s “death” created an emptiness, a wound within herself.

The Empathic Weapon doesn’t talk, at least it can’t be heard with the ears and only sounds in her mind, but it has a mind of its own and reacts to the feelings of her and others. It knows her desires and is willing to help her. She doesn’t simply wield it. She treats it as a person and uses it in dodging and slicing patterns so graceful it looks more like a dance than combat. Something that should be impossible for someone with lack of brute strength, as Sith Swords are relatively heavy. However, during combat it senses her intentions and acts like an extension of her body and mind so it supports her movements in fights with flawless synchronization. Veraduna and her sword are bound to each other through the Force. If one is destroyed, so is the other. Only she can wield this personal weapon. If someone else would get hold of it and try to command it, the sword would work against them and possibly injure or kill them. This also means that she can summon the weapon from anywhere at any time, even if it is far away at an unknown location, as the two possess a link that allows one to call upon the other so losing the weapon is never an issue. In fact it is impossible to lose, no matter how much she’d wish it gone.

It constantly protects her, but at the same time, it reminds her of her pain and darkness, ensuring that she remains corrupted by the Dark Side of the Force, serving as a reminder and amplifier of her darkness. It also keeps her mind sharp as she has to be wary not to let it take over her body and mind. Part of the corrupted spirit of her Master lives in it so it’s likely to have some level of sentience as well as its own interests that might differ from hers and it is challenging to keep it in check as it doesn’t always fully surrender to her will without a fight. She has to ensure that the Sword doesn’t wield the wielder instead of the other way around. Weapons are made to hurt and kill, but this one seems to enjoy it and might try to manipulate her into it. So far she’s been able to control it and use its power to her own benefit. At times she wished she could get rid of it, even though it’s what makes her strong. Most significantly, the weapon serves as a focus for the Dark energies, amplifying her power and refining her control until she’d become a walking nexus of Dark Side power.

Jedi – Sith

jedi sith joke

Tot in de oneindigheid

Kan niet in slaap vallen, nacht na nacht
ben aan het einde van mijn kracht
Ik wil van dit masker af, niemand die het ziet
mijn verdriet, eigenlijk leef ik niet

Ik wil hier niet langer zijn,
niet te verdragen, de leegte, de pijn
ben het leven helemaal zat
bevroren worden in een zwart gat
is het enige wat ik wil
de tijd staat er voor altijd stil

De ruimte eindeloos gebogen
ik wil in het niets worden gezogen
ik wil door het donker worden verslonden
en nooit meer worden gevonden

Waarom schildpadden zo langzaam lopen

Dit is, uiteraard, een kinderverhaal. Ik heb het geschreven voor een schoolopdracht toen ik nog in de onderbouw van de havo zat. De naam van de schildpad is afgeleid van de naam van een vriendin die iets met schildpadden heeft.^^

Waarom schildpadden zo langzaam lopen

Er was eens, heel lang geleden, een schildpad die Lein heette. Ze had veel vrienden van allerlei soorten dieren. Het liefst speelde ze met de haas, de egel en de eend. Maar er was één ding waarin zich Lein van de anderen onderscheidde en niemand snapte het: waarom Lein altijd zo langzaam liep. Lein kwam overal te laat, verloor altijd wedstrijden en nog veel meer. De egel ergerde zich aan haar en vond dat Lein zich gewoon aanstelde. Daarom vroeg hij op een dag aan Lein waarom ze zo ontzettend sloom was. ‘Daarom’, antwoordte ze. Natuurlijk vonden alle dieren dit antwoord maar flauw: het sloeg helemaal nergens op!

Een week later kwam de haas met een “brillijant” plan. Hij wist hoe hij Lein aan het rennen kon krijgen. Alle dieren kwamen bij elkaar om tikkertje te spelen. Ze vonden dat Lein de tikker moest zijn en iedereen rende snel weg Maar dit schoot voor geen meter op, want Lein was slim en trapte daar niet in. De eend vond het maar raar dat Lein niet mee wilde doen en verlangde naar een antwoord. Maar zij zei weer: ‘gewoon daarom…’ ‘Nou, rot dan maar op als je zo gaat doen’, riepen de dieren. En dat ebeurde ook. Lein ging en bleef weg.

Pas tien jaar later kwam Lein weer terug, want ze kon niet langer meer in eenzaamheid leven. Toen ze alle dieren zag, werd ze helemaal stil. De eend, de egel… wat is er gebeurd? Iedereen was oud geworden! De meesten konden niet eens meer lopen. Lein was de enige die niet was veranderd. En nu snapten alle dieren waarom schildpadden zo langzaam lopen. Omdat ze honderden jaren willen blijven leven. Omdat ze héél lang mooi willen blijven. Iedereen was blij. Lein vond het leuk om de anderen te helpen door ze op de rug te dragen. Nu vonden ze haar af en toe zelfs te snel.

En om niet te vergeten natuurlijk: ze leefden nog lang en gelukkig!

Eny

Leven

Soms voel je je gewoon gelukkig
zonder iets speciaals te hebben gedaan
of gekregen; zonder einge reden;
gewoon fascinerend om te voelen, om te
bestaan.

Eny

Een verhaal van Eny

Het volgende verhaal heb ik zelf geschreven en is helemaal gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het speelt zich af in hat jaar 1992 vlak nadat de Bosnische burgeroorlog uitbrak.

Oorlog
Het was een moeilijke beslissing. Nee, dat was het niet. Er was geen tijd om na te denken of te beslissen. Het gezin: vader, moeder, zoon en dochtertje, zouden hun huis verlaten. Die week belde de broer van de vader hen op. Hij vertelde wat hij via via had gehoord. Dat de oorlog officieel was verklaard, was al bekend, maar de vijanden hadden de dichtbijzijste stad al snel bezet en zouden ook dit dorp omsingelen en platbranden. Met bezet bedoel ik dat ALLES is verwoest en dat de gezinnen die in hun huizen bleven, werden uitgemoord. Hoe en waarheen ze zouden vluchten, wisten ze niet, maar er was geen tijd te verliezen. Op de dag van vertrek haalde de moeder een lekker, rond, groot, zelfgebakken brood uit de oven. Deze gaf ze aan haar echtgenoot die het brood naar buiten droeg. Hij liep ermee richting het hondenhuisje in de tuin. Eenmaal binnen legde hij alles op de grond. Hij brak het brood dat nog behoorlijk warm was en stoomde met zijn handen in stukken. Deze legde hij in een grote schaal. De andere schaal vulde hij met vers water. De twee honden volgden dit hongerig met hun ogen. De jongste hond, die Bobi (spreek uit als Bobbie) heette, liep meteen naar de schaal en zette zijn tanden in het lekkere brood. Maar de oudere hond keek de man verstijfd en ernstig aan net alsof hij iets wilde zeggen. Hij begreep het. Hij wíst wat er zou gebeuren. Eigenlijk voelde hij alle ellende die eraan zat te komen al ruim vóórdat de oorlog uitbrak aan. Daarom huilde hij ‘s nachts en was hij onrustig. Het was de hond waarmee de man jarenlang mee uit ging op jacht. Hij had hem gekregen toen de hond nog klein was en ze hadden samen ontzettend veel meegemaakt. Zijn naam was Hari (spreek uit als Harrie). Hij barstte van de energie en was heel intelligent. Hij wist dat zijn baasje waar hij al die tijd zo trouw aan was, hem in de steek liet. Blijkbaar kon hij niet mee en was dit een afscheid. Dit waren hun laatste momenten samen. Tijd om te eten had hij genoeg. Het was moeilijker dan de man had gedacht. Hij aaide de honden voor de laatste keer en verliet het huisje. Dit keer met de deur open.

Jaren later vertelde de man dit verhaal aan zijn zoon en dochter. Zijn zoon herinnerde zich de honden nog wel. Zijn dochter hoopte dat ze dat ook kon. “Je was toen pas tweeënhalf”, zei haar moeder dan, maar ze heeft ergens verborgen in haar geheugen een beeld van de honden dat ooit op haar netvlies was gevallen. Toen de vader dit aan haar vertelde, vond ze dit zo een mooi en schitterend verhaal. Ze vraagt zich nu vijftien jaar later nog weleens af hoe het af zou kunnen zijn gelopen voor Bobi en Hari. Hoe ze dood zijn gegaan. Of ze pijn hebben geleden.

Eny

Calender
March 2019
M T W T F S S
« Dec    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
Subscribe!
Me on Goodreads!
Shops I like
Bestel nu gratis en vrijblijvend de Large catalogus!

The Sting Online Shop

Inspirational people

Albert Einstein
A person who never made a mistake, never tried anything new.

~ Albert EinsteIn

Stephen Hawking
Although I cannot move and I have to speak through a computer, in my mind I am free.

~ Stephen Hawking


Mahatma Gandhi

You must be the change you want to see in the world.

~ Mahatma Ghandi


Hermann Hesse

Wenn wir einen Menschen hassen, so hassen wir in seinem Bild etwas, was in uns selber sitzt. Was nicht in uns selber ist, das regt uns nicht auf.

~ Hermann Hesse