Hebben jullie er ook zo een last van? Sommigen beweren dat het ongeluk brengt om over ze te praten… maar daar geloof ik niets van. Volgens mij is dat gewoon een excuus om er niet naar te hoeven luisteren. Waarom zouden we onze dromen negeren?

Volgens mij bestaat het grootste deel van mijn dromen uit nachtmerries, althans: hen onthoud ik beter. Regelmatig ga ik in mijn slaap door een hel en daarom ben ik een tijd bezig geweest met het interpreteren van de betekenis van mijn dromen. Hoewel ze heel erg vaag zijn, kan ik er meestal een soort van “boodschap” achterhalen. Ik ben altijd al erg geïnteresseerd geweest in de rol en betekenis van onze dromen en fantasie en ik heb er ook het een en ander over gelezen. Naarmate ik er meer aandacht aan ging besteden, leek het erop dat ik ze steeds makkelijker kon onthouden, maar het kostte altijd (net als nu) tijd en inspanning om dit te doen en daarom ben ik er weer mee gestopt. Ik geloof trouwens niet zo in algemene betekenissen van bepaalde symbolen in dromen, omdat mensen erg verschillend zijn, maar er zijn natuurlijk ook vast wel overeenkomsten.

Vanochtend droomde ik over een heel erg gemene jonge man (voor mij een vreemde) met een angstaanjagende hond. Elke keer wanneer ik hem tegenkwam, (voor zo ver ik me kan herinneren twee keer) gaf hij zijn hond zonder enige reden het commando om mij te… nou ja… vermoorden. En die hond luisterde dan als blind. Ik probeerde dan natuurlijk weg te komen (rennen!) en was doodsbang. (in mijn dromen komt het nooit voor dat ik in een rolstoel zit, op een of twee uitzonderingen na)

Beide keren was mijn broer erbij en keek machteloos toe, omdat hij me niet kon helpen. De eerste keer zaten we geloof ik in een taxi (dat was dan wel weer een rolstoelbus, ook weer zo logisch…) en toen de hond kwam, wist ik dat het geen zin had om weg te rennen. Hij zou me inhalen. Dus klom ik (binnen de bus) op de ene of andere manier in het plafond. De hond sprong dan blaffend en agressief en raakte steeds een hand of arm met zijn tanden, net wel of net niet. Ik maakte oogcontact met zijn baas en probeerde met mijn blik en enkele woorden zijn geweten te bereiken. Ik probeerde iets goeds in hem te vinden, zodat het zou stoppen, ondanks dat hij alleen maar vals en meedogenloos lachte, en er schijnbaar nu nog meer van genoot. Het was allemaal zo absurd, ik begreep er niets van: dit had ik niet verdiend en toch deed hij me zoiets aan.

De tweede keer was ik met mijn broer een rustige wandeling aan het maken. Toen gebeurde het weer. Dit keer vloog ik omhoog zodat hij me niet kon bereiken en was ik minder bang. In veel dromen is het vanzelfsprekend dat ik in tegenstelling tot andere mensen kan vliegen. Het voelt fantastisch. Maar niet onbeperkt ver. Ik moest me aan de tak van een mooie boom vasthouden. En toen bleek ineens toch weer dat het niet hoog genoeg was. Wat er toen is gebeurd, weet ik niet meer precies, maar er was geen goede afloop.

Waar die hond vandaan komt? Gisteren zag ik twee seconden de hond van de buren achter een kat aan rennen en dat zal het zijn. Maar de houding van die baas was het belangrijkste aspect. Het beeld is duidelijk: ik ben een goed en naïef mens en denk dat iedereen net zo vredelievend is als ik. Ik probeer altijd het goede in de ander te zien en dat maakt me een makkelijk slachtoffer. Ik kan het alsmaar niet begrijpen waarom mensen toch anderen verschrikkelijke dingen aandoen, terwijl het zo mooi kan zijn. En ik probeer alsnog dit te bevechten met liefde, begrip, geduld, tolerantie en kalmheid, wat me een keer fataal zal worden… Degenen die wel van mij houden zouden mij willen beschermen, maar zijn machteloos tegenover het lot. :D

Eny

PS.
I’ve no doubt that you think I’m off of my head
You don’t say, but it’s in your eyes instead
Hours I spend out just gazing into that pool
Something draws me there, I don’t know what to do…

Oh… they drain my strength away
Oh… they’re asking me to stay
Nightmares… spirits calling me
Nightmares… they won’t leave me be!

All my life’s blood is slowly draining away
And I feel that I’m weaker every day
Somehow I know I haven’t long to go
Joining them at the bottom of the pool

Now I feel they are so near
I begin to see them clear
Nightmares… coming all the time
Nightmares… will give me peace of mind

Now it’s clear and I know what I have to do
I must take you down there to look at them too
Hand in hand then we’ll jump right into the pool
Can’t you see: not just me, they want you too

Oh… we’ll drown together
It… will be forever :)
Nightmares… forever calling me
Nightmares… now we rest in peace :)

(Iron Maiden, Still Life)

Het is niet de hele tekst (eerste stuk weggelaten)

And the music… :)

Een enorme chaos van ontelbaar verschillende waarnemingen, gevoelens, ideeën, visies… maar een gebrek aan woorden om deze te beschrijven en/of een gebrek aan mogelijkheden om ze te delen op een andere manier, (daarbij denk ik aan muziek en kunst) vanwege mijn beperkingen en de beperkte vrije tijd. Ik ga me weer op de zoektocht naar de juiste woorden wagen, want ik schaam me ervoor dat ik al zo lang niets heb geschreven, terwijl er zo veel te vertellen valt.

Ook mijn communicatievaardigheden zijn erg triest geworden: ik ben nauwelijks in staat een goed gesprek te voeren en sla me achteraf, als ik het opnieuw beleef, tegen het hoofd; stomkop. Een van de dingen die ik haat, is dom overkomen omdat ik verkeerde dingen zeg op momenten waarop ik dat juist niet zou moeten doen. Het komt natuurlijk omdat ik het grootste deel van mijn leven in eenzaamheid heb doorbracht: ik ben het gewend om mijn gevoelens en mening voor mezelf te houden. Maar ook omdat ik te veel mijn best doe om leuk te worden gevonden, om te laten merken dat ik betrokken ben bij wat er speelt, wat natuurlijk met liefde voor die bepaalde personen heeft te maken. Ik ben de laatste maanden in toenemende mate overgevoelig voor wat er om me heen gebeurt en trek me er ontzettend veel van aan, veel meer dan de gemiddelde mens. Daarom lijd ik aan de problemen van anderen en heb ik voortdurend het gevoel dat ik het leven niet meer aan kan. Ik wil altijd iedereen zo graag helpen, ook al sta ik machteloos en heb ik zelf misschien wel nog veel ergere problemen.

Hoewel ik wel erg druk in mezelf en natuurlijk met school ben, zoals ik al zei, ben ik niet veel verder gekomen dan verzamelen en dingen voor mezelf op een rijtje proberen te zetten met enig succes. En dat heeft nu wel lang genoeg geduurd. Vanaf vandaag moet daar verandering in komen en ik probeer het niet uit te stellen tot morgen zoals ik dat gewend ben te doen, vanwege het besef dat er niet altijd een morgen zal komen.

En zo gaat het ook met de ideeën: ze komen, meestal ’s nachts, en vagen langzaam weg in het niets. Het meest actief ben ik om 3-4 uur in de ochtend, want dan raak i overweldigd door de meest mooie of verschrikkelijke inspiratiebuien: ogenblikken, beelden, teksten, nummers, verbanden, alles komt bij elkaar en prachtige gehelen worden gevormd, zonder verlies aan detail. Of door het idee van eindeloos veel mogelijkheden. Hier en daar in mijn kamer vind ik regelmatig papiertjes met aantekeningen uit het verleden, losse woorden, citaten, tekeningetjes en symbolen, maar dan herken ik mijn handschrift nauwelijks meer en dat wat ik toen zo nodig wilde vastleggen, is dan niet meer echt aanwezig, of is veranderd.

Ik vrees nu al dat ik mijn belofte om vanaf vandaag regelmatig iets op mijn website te plaatsen niet waar zal maken, maar ik zal mijn best doen. Ik geloof dat ik te veel wil en dat zorgt voor frustratie. Hoe dan ook, ik ben weer online en probeer mezelf te dwingen tenminste iets op papier te zetten. Niet alleen voor jou, de lezer, maar ook en misschien wel vooral voor mezelf. In ieder geval zal er een grote uitbreiding komen van de categorie muziek die ik al lang in het menu heb staan, dat kan ik alvast verklappen.

Tot gauw, lieve lezer! :)

Eny

Bestaat er niet toevallig ook een zaterdag de 22ste naast vrijdag de 13de? Na wat ik die dag heb meegemaakt, moet dat wel zo zijn, het kan niet anders. Wat begon met een dagje shoppen, eidigde in een alles-wat-mis-kan-gaan-gaat-mis-nachtmerrie.

Het is nog niet zo lang geleden sinds ik een pasje heb gekregen (na een maanden lang durende aanvraag) om goedkoop gebruik te kunnen maken van rolstoelvervoer, bedoeld voor stapjes uit. Heb er tot nu toe rond drie keer gebruik van gemaakt en was van plan om zaterdag dat weer te doen en te gaan shoppen. Taxi kwam prima op tijd en het was ook eens een rolstoelbus, dus dat was al helemaal fijn.

Gewoon slim
We (= mijn moeder en ik) hadden nog geen taxi voor de terugweg gereserveerd, omdat we niet wisten hoe lang we zouden blijven shoppen. Ik had mijn mobieltje bij me, dus konden we een uur van te voren bellen. Aangezien ik vaak genoeg heb meegemaakt dat juist op het moment wanneer ik dat ding dringend nodig had, de batterij van het mobieltje leeg bleek te zijn, wilde ik dit niet nog een keer meemaken en “controleerde” ik mijn mobiele telefoon. Die bleef uitgeschakeld te zijn, dus dacht ik: dat zal wel zo zijn, omdat ik hem, zoals meestal (meestal = niet altijd), uit heb gezet. En als die uit staat, dan kan die batterij ook niet leeg zijn. Heel slim…

… want toen ik om 16:00 een taxi wilde reserveren voor om 17:30 (je kunt dat beter op tijd doen, want dan weet je zeker dat ze komen, sowieso een uur van te voren), kon dat niet. Ik ging een winkel binnen om te vragen of er ergens in de buurt een telefooncel is en kreeg instructies. Die volgde ik op, maar geen telefooncellen. Wel sneeuw en ijskode wind. Dus ging ik een hele dure winkel binnen en vroeg of ik gebruik kon maken van de telefoon. De verkoopster was aardig en vond dat geen probleem. Reserveren lukte, dus gingen we nog wat winkeltjes binnen tot 17:00.

Om 17:15 stonden we precies op de plek (bij de V&D)waar we werden gebracht en weer opgehaald zouden worden. De taxi mag namelijk een kwartier eerder of later komen. Dat hele half uur, hebben we in de kou op die plek gewacht en mijn moeder keek zelfs of de taxi niet toevallig aan de zijkant van het gebouw zou komen. Maar helemaal niets. Er scheurde wel trouwens een rolstoltaxi van de zelfde centrale langs, maar die stopte niet eens.

Dat wordt dan buiten slapen
Tegen 18:00 gingen we de V&D binnen en vroeg ik bij de kassa of ik gebruik mocht maken van de telefoon, nadat ik de situatie had uitgelegd. Maar via die telefoon kon het niet, dus stuurden ze ons naar de klantenservice op de 1ste verdieping. Ik had geen zin om met de lift naar boven te gaan, omdat het veel te druk was, dus vroeg ik aan twee meisjes of ik een mobieltje mocht gebruiken en dat mocht. Maar toen bleek dat de taxicentrale niet meer te bereiken was! Een voice-mail stem zei dat er niemand meer is en dat ik voor vragen bij de klantenservice moest zijn, maar die stomme robot zei geen nummer en begon alles nog een keer in het Engels te herhalen. Had echt zoiets van: ‘HELP!’

‘Wat is er toch met die klantenservice!?’, dacht ik… Buiten stond nog steeds geen taxi, dus toch maar naar de 1ste verdieping en nog een keer proberen. Eenmaal boven, werd aan ons verteld dat het 18:00 uur en de winkel dicht is. Ook bleek dat de klatenservice helemaal aan de andere kant in een hoekje zit. Daar gebeld en ineens, na lang wachten, was er God zij dank wel bereik! Ik vroeg waarom er geen taxi was gekomen en ze gingen het navragen. ‘De taxi was er wel, hij kwam om 17:30 en heeft netjes gewacht tot 17:45. Hij is zelfs naar binnen gegaan.’ Dat is dus niet waar! Als ze nou zo snel mogelijk eentje zouden sturen, hoe laat zou die dan kunnen komen, over een uur? Dat durven ze niet te zeggen, want het is nu ontzettend druk. Het is maar de vraag of er uberhaupt een taxi kan komen…

‘Laten we dan maar naar huis lopen.’, zei ik tegen mijn moeder, want over een uur zouden we er kunnen zijn. Dan ben je tenminste in beweging en kom je wat dichterbij. We wisten in ieder geval dat de taxi er over een uur niet zou staan. Het was inmiddels al heel donker geworden. Wat ik zei, lijkt nu een prima oplossing, maar in die kou had ik dat niet volgehouden. Over een uur zou ik niet meer in staat zijn om me te bewegen en zou ik dus ook niet kunnen rijden. En daar stonden we dan, buiten zonder telefoon naast winkels die al dicht zijn. We hadden echt een serieus probleem en ik stond op het punt om te gaan huilen.

En wat nu?
Onderweg naar huis schoot ineens een idee door het hoofd van mijn moeder. Ze had de oplossing: naar het ziekenhuis lopen dat redelijk in de buurt was en vanuit daar mijn vader bellen. Hij kon in ieder geval met de fiets mij komen ophalen en met mij naar huis rijden, wat sneller gaat dan lopen. Mijn moeder kon met de bus naar huis of met een eventuele tweede fiets. Natuurlijk vond die het raar, maar geen vragen stellen, gewoon komen en dan leggen we alles uit…

Ongeveer een half uur later, waren we thuis… EINDELIJK THUIS!! =)

PS: Nu blijkt dat de V&D twee ingangen heeft. Wij stonden uiteraard bij de hoofdingang in de straat die we hebben opgegeven, dus is het niet onze fout, maar wat er achter het gebouw gebeurde…

Een buurman die voor geluidoverlast zorgt, een buurman die ’s nachts op het balkon staat te zingen, eentje die je fiets steelt en zelfs een bovenbuurman die voor een wateroverstroming (uit de wc) zorgt: wij hebben echt alles gehad. Maar, eentje die last heeft van ons, dat is iets nieuws!

Heel origineel
En dat bijna elke nacht om vier uur. “Gebonk tegen de muur” zag ik staan in een indrukwekkende brief van de advocaat van onze buurman. Verbaasd las ik: “U dient zich als een goede buurman te gedragen (geen overlast maken, etc.) en zoals u nu doet, is dit niet het geval.” Daarna volgt niets anders dan een dreiging, want als we zo door blijven gaan zal hij naar de woningbouwvereniging stappen en zullen we het huis uit worden gezet. Zonder de COA! :p

Gek of niet gek, that’s the question
Wat zou het nou kunnen zijn? Werkende machines? (ze zijn hier bezig met het vernieuwen van de weg) Die kinderen die een paar weken geleden klei tegen de muren van ons huis hebben gegooid? Om vier uur ’s nachts? Dat gaat natuurlijk niet en kan het dus niet zijn. Onze klok? Die klopt om vier uur ’s nachts even zacht als altijd. Een boom onder invloed van de wind die zo geprogrameerd is, dat die alleen om vier uur waait? Of zit het allemaal… in zijn hoofd? Dat was de theorie van mijn ouders en later ook mijn broer, toen hij zag hoe het bij de buurman er binnen in het huis uitzag. Maar ik weer, ik zat weer te zeuren over dat het alleen maar vooroordelen waren en dat uiterlijk niet altijd alles zegt. Ik zocht het meer in de hoek van discriminatie.

Het leek alsof praten met dat mens alles heeft opgelost, maar op 18 januari worden we door de woningbouwvreniging uitgenodigd voor een gesprek. Mijn broer stelt voor om die mensen naar ons toe te laten komen, inclusief meneer Hoortdingendieernietzijnomvieruursnachts Engeeftanderendeschulddieernietsmeetemakenhebben, en dat gebeurt. Ze komen binnen en 1 seconde later weet ik dat mijn ouders en broer gelijk hadden en dat uiterlijk in dit geval meer dan genoeg zegt.

Ik ben dit keer degene die vertaalt, omdat mijn broer even weg is, en vraag onschuldig waar het om gaat. Daarna leg ik uit dat het voor ons een raadsel is en dat we niet weten waar het vandaan komt. Maar vervolgens word ik gewoon brutaal en onbeschoft uitgemaakt als leugenaar. Ik, hieraan niet gewend, vertel nog een keer de waarheid, maar nee hoor. “Uw, broer doet dat en u ontkent dat. U kunt dat best ontkennen, maar ik weet dat u dat hoort, elke nacht om vier uur…”

Ik ben zo boos dat ik bijna uit mijn stoel opspring, maar dan komt mijn broer binnen. Alles weer overnieuw. Als mijn broer en ouders vervolgens ook als leugenaars worden uitgemaakt, wijst mijn broer hem meteen de deur en verzoekt hem dringent te vertrekken. Daar valt natuurlijk niet mee te praten, dat is duidelijk. Het is zijn woord tegen het onze.

We vertellen dat we eventueel bereid zijn om mee te werken door akkoord te gaan met een onderzoek. Ook mag de politie ons controleren, want als je niets te verbergen hebt en de waarheid vertelt… We laten ze zelfs de kamer van mijn broer inspecteren en al snel blijkt duidelijk dat er op de spierwitte muur van de kamer geen aanwijzingen zijn van sporen die op slaan met een hamer of een ander voorwerp duiden. Een tijd later lezen we zelfs in het verslag van de woningbouwvereniging dat de slaapkamer van mijn broer niet eens met de slaapkamer van die gek grenst…

Eny’s laatste log dit jaar. Ik heb echt geen idee waar ik over zal schrijven. Over mijn blunders van vorig jaar? Ik dacht het niet. Wat ik de afgelopen maanden bereikt heb? Mijn voornemens voor het jaar 2008?

Laat ik beginnen met mijn “vakantieplannen”. Boekverslag maken voor Engels leesboek. Duits leesboek uitlezen. Twee Nederlandse boeken lezen en er over beide een boekverslg maken. Een balansverslag voor literatuur maken over de afgelopen twee jaar. Twee hoofdstukken maken en leren voor economie. Twee hoofdstukken maken en leren voor aardrijkskunde. Een hoofdstuk maken en twee leren voor wiskunde. Geschiedenis leren. Een PowerPoint presentatie maken voor profielwerkstuk. En ook nog UITRUSTEN.

Vandaag heb ik de hele dag in Groningen geweest met mijn moeder en de vriendin van mijn broer: SHOPPEN. Heb laarzen, schoenen, een winterjas, twee kooltruien, twee blousjes en twee broeken gescoord. Eindelijk een keer winkelen en ook duurdere winkeltjes binnengaan. Gezellig! Broer ging ook even mee maar niet de winkels binnen (kroeg he). :p

Maar was dus heel leuk zo de laatste dag van het jaar. Ben wel echt moe. Wordt lange nacht met al dat geknal hier, echt niet normaal. Blijf verder gewoon thuis, zoals altijd, mezelf volstoppen met eten, cola, taart, cola, hapjes en… cola.

Ik hou al op met dit gezeur en wens jullie allemaal:

A HAPPY NEW YEAR!!!

Eny