Get Adobe Flash player
Music Artists I like
Yann Tiersen, Clint Mansel, Antonio Vivaldi, Rammstein, A Perfect Circle, Led Zeppelin, Gabriel Fauré, Erik Satie, John Williams, Fryderyk Franciszek Chopin, Sergej Prokofjev, Pyotr Ilyich Tchaikovsky, Deep Purple, Metallica, Moby, Draconian, David Bowie, Daft Punk, Massive Attack, Enya, Muse, Björk, Alice in Chains, The Prodigy, Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Guns ‘N’ Roses, AC/DC, Megadeth, Tool, Mortal Love, Mor Ve Ötesi, Godsmack and others.
Sites I like
9gag

Dagboek

Examens, traplopen, Rammstein live beleefd & Songfestival

De laatste weken heb ik heel wat meegemaakt. Vooral leuke dingen. Maar ze hebben ook heel veel energie gekost. Was het allemaal wel de moeite waard of toch té zwaar voor mijn gezondheid? Om te voorkomen dat dit één enorme tekst wordt, zal ik hem verdelen in drie delen. Waar zal ik mee beginnen…?!

Met school. Het was de bedoeling dat ik dit jaar examen zou doen in drie vakken: Nederlands, Biologie en Duits. Voor Nederlands en Duits is het gelukt om alle schoolonderdelen (toetsen, boekverslagen, mondelinge overhoringen en noem maar op) op tijd af te ronden.

Op 17 mei was het examen van Nederlands van 09.00 tot 12.00 uur. Ik mocht nog een half uur langer doorwerken aangezien ik onder de extra-tijd regeling val. Maar dat was niet eens nodig. Sterker nog: ik was “al” om 11.30 klaar. Zo een examen bestaat uit twee onderdelen: een tekst met vragen en nog een andere tekst met en samenvattingsopdracht. Het tweede gedeelte heb ik op de laptop gemaakt en dat zal de reden zijn waarom ik eerder klaar was. Op de laptop hoef je natuurlijk geen kladversie te maken en alles nog een keer over te schrijven. Ook waren de teksten dit jaar naar mijn mening interessanter. De antwoorden heb ik later opgezocht en ik verwacht een cijfer rond de 7. In elk geval een ruim voldoende. Maar zelfs een 6 is genoeg, aangezien ik er goed voor sta, dus verwacht ik dat ik met Nederlands klaar ben. Dezelfde dag was het biologie-examen, maar daar heb ik niet aan deelgenomen, aangezien ik niet alle schoolonderdelen heb afgerond. Om mee te kunnen doen aan het examen of de herkansing, moesten alle cijfers vóór 10 mei worden ingeleverd, dus zit er niets anders op dan wachten tot volgend jaar.

Niet alleen voor biologie loop ik achter op schema, maar inmiddels ook voor alle andere vwo 5 vakken en niet zo’n beetje ook. Hoe het kan dat ik zo een enorme achterstand heb opgelopen? In het begin van het jaar heb ik heel wat gemist vanwege het rooster. Verder ben ik heel vaak afwezig geweest. Ik heb een tijd geen therapie gehad waardoor mijn conditie achteruit is gegaan. Hierdoor word ik al snel moe als ik een beetje ziek ben of iets heb gedaan. Daarnaast is er nog iets anders wat het gevoel van vermoeidheid heeft versterkt. Het komt er in elk geval op neer dat ik in de knoop zat met mezelf en het regelmatig moeilijk heb. Slapeloosheid, veel nadenken, depressief zijn… Een aantal van deze akelige dingen heb ik een paar gedichten proberen te verwerken en dat heeft zeker geholpen. 3 juni, deze week dus, ga ik met een psycholoog praten.

En Duits? Ik denk dat ik voor Duits het beste cijfer van mijn klas, en misschien zelfs van alle vwo-klassen heb. In ieder geval hoor ik bij één van de besten en daar ben ik heel trots op. Het examen was afgelopen donderdag, 27 mei. Van 09.00 tot 11.30 uur. Ik heb tot 12.00 uur door zitten werken zonder pauze. Het was zwaar en pittig. Naar de antwoorden heb ik nog niet gekeken. Geen tijd gehad. Dat komt vast goed.

Pinkpop
Geen tijd? Inderdaad. Want de volgende dag zouden we naar het Pinkpop Festival in Limburg gaan! Een aantal maanden geleden kwam mijn broer met dit idee en we zouden proberen om er heen te gaan. Vooral om het optreden van Rammstein (ik was toch al in de Duitse stemming vanwege het examen) te zien. Maar hoe? Het vervoer moest geen probleem zijn, omdat ik gebruik maak van Valys-pas. Daarmee kun je per jaar 700km binnen Nederland reizen voor een bepaald tarief. Als je er overheen gaat, betaal je meer per km. In ieder geval werkte het op de heenweg fantastisch. Geboekt via internet, alles op tijd. We gingen rechtstreeks naar onze bestemming. Ideaal. Meine Mutter kon gratis mee. Wel eventjes in de file gestaan vanwege al die campers die op weg waren naar Pinkpop.

28, 29 en 30 mei zijn de drie dagen wanneer het festival open was en wij gingen de 28e. We waren eerst van plan om in een hotel te overnachten, maar de familie die we hebben in Stein lieten dat niet toe. We konden in hun woning logeren. Het was een hele kunst om naar binnen en buiten te komen. Ik moest zo’n tien trappen omhoog of omlaag lopen, maar het ging super (het feit dat het überhaupt ging maakt het al een enorme prestatie) met de steun van twee mensen. Binnen was de ruimte ook erg klein, de slaapkamer kon ik net binnenrijden en het bed was erg laag. Heel erg lastig allemaal. Toch heb ik goed geslapen.

Naar het festival gingen we met de auto, gereden door een neef die ons ook weer om 23.00 uur kwam ophalen. Onderweg bemerkte mijn broer dat hij de toegangkaartjes in de woning had vergeten, dus weer terugrijden… lekker handig weer. Er is nog veel meer misgegaan, maar dat ga ik nu niet nog eens terughalen. Eenmaal bij het festivalterrein moesten we zo’n half uur lopen, omdat je er niet met de auto op mocht en ik niet álweer van auto kon wisselen. (taxi’s reden er wel) We waren een beetje verdwaald toen we door het industriegebied liepen, maar volgden de muziek (uit de verte was Motörhead te horen) en kwamen na 2-3 nummers waaronder Ace of Spaces via een omweg uiteindelijk vanzelf bij Pinkpop. Helaas hebben we Motörhead niet kunnen zien, dat is wel pech hebben. Niet dat ik een fan ben, maar uit de verte klonk het mooi. Toen we aankwamen trad Gosip op, waar ik totaal geen fan van ben. Mooi even de tijd om wat drinken te kopen. Toen bleek dat je aan een speciaal daarvoor bestemd loket eerst bonnetjes moest kopen, 4 voor 10 euro, die je bij de kraampjes kunt inleveren voor consumptie. Gelukkig was het vlakbij. Daarna moesten we via het aangelegde pad het terrein omlopen om het “rolstoelenpodium” te bereiken. Dit podium hadden ze gerust groter mogen maken, want het was niet handig. Eenmaal erop, kon je er niet meer vanaf omdat er ook rolstoelen achter je werden geplaatst.

Om 21.00 uur was het dan eindelijk zo ver: de HEL brak Los!!!! :D Toen het begon had ik echt zoiets van: waar ben ik in Godsnaam terecht gekomen?! Vanwege de harde muziek. We stonden er niet eens dichtbij, maar ik dacht echt dat ik na afloop niets meer zou kunnen horen. Het begin hebben we op video kunnen vastleggen, maar voor het donker en echt mooi begon te worden, liep de batterij leeg… De meest mooie en indrukwekkende momenten met vuur, rookeffecten en explosies staan er dus niet op. Maar het zal me voor altijd bijblijven, het was alsof je op een andere planeet was… wat een creativiteit, GEWELDIG! Soms schokkend en gruwelijk als je begrijpt waar de teksten over gaan, maar dat is typisch Rammstein hé. Zoiets was natuurlijk te verwachten. Soms ook humoristisch en ontroerend. En ik was er geen eens een fan van, waar verandering in gaat komen, dus zit ik me af te vragen hoe het voor mijn broer moet zijn geweest, die alle nummers uit zijn hoofd kent en dan ook nog eens met de bijpassende achtergrondverhalen en de boodschap of diepere betekenis. Ondanks dat ik er veel minder over wist, was de belevenis van de muziek en het optreden zeker alle moeite waard. Vooral naarmate het later werd. En, gek genoeg, werd het steeds minder koud. Vuurwerk… Het weer was ideaal.

De volgende dag, vroeg in de avond tot 2 uur ‘s nachts was er een bruiloft. We waren uitgenodigd, maar mijn moeder en ik hebben toch besloten naar huis te gaan omdat het anders veel te laat zou worden. En nóg een nacht blijven was voor mij niet te doen. Wel jammer voor mijn moeder, want dit was een mogelijkheid om mensen uit haar jeugd terug te zien.

Reise, Reise…
De terugreis, de volgende dag, was een ramp. De rit werd gecombineerd met andere (wel heel gezellige) mensen en we moesten naar ene of andere afgelegen plaats… het leek wel Bellingwolde! Ik kreeg ineens een flash back. Het enige verschil met een rit naar Bellingwolde was het Limburgse dialect dat in de bus werd gesproken, dat ik beter versta dan dat Groningse lol. We moesten langs een heleboel bochten en over tientallen drempels… ik stond op het punt ge gaan huilen van de pijn. Het tweede deel van de reis ben ik op een gewone stoel gaan zitten en dat was een stuk beter. Ook zaten we in een zeer modern busje dat minder schommelt en minder lawaai maakt.

Onze eigen filmpjes van het optreden wilde ik uploaden, maar de kwaliteit valt best wel tegen en het is niet veel. Hier zijn in ieder geval een paar beter gelukte videos van Youtube, heb nog geen tijd gehad de beste uit te zoeken.

>> GA DOOR NAAR HET LAATSTE DEEL VAN DEZE TEKST >>

Opening…

Dit was echt PRACHTIG… 02:20 in een boot stappen en door het publiek “roeien”. En de fans dragen je op handen en werken helemaal mee… :)))

Ze staken zelfs één bandlid in de brand haha… tjonge jonge knettergek! :D

Het begin en van 3:35 tot 5:00 zijn de meest interessante beelden.

Het geluid is hier erg slecht. Maar dit was denk ik het mooiste van allemaal, Sonne: één mijn favorieten. :’)

Nee, het is moeilijk bepaalde delen uit te kiezen, alles was super. Het is voor het eerst dat ik op een “concert” was, en dan meteen zo een indrukwekkend concert, zoiets zal ik niet vergeten. Heb die nacht alles opnieuw beleefd in mijn droom.

M we stoppen samen met die ***school! ;)

Ik heb zitten nadenken tijdens de herfstvakantie en misschien ga ik stoppen met school. Ik zie het in ieder geval niet zitten om nog drie jaar op deze manier door te gaan. Zelfs al was het vervoer goed geregeld, dan nog kost het veel kostbare tijd en vooral veel energie, die ik liever aan mijn gezondheid wil besteden.

Nu heb ik niet besloten om helemaal te stoppen met het vwo. Het liefst zou ik de opleiding afmaken, ik heb nu gezien dat ik het kan, maar dan zou dat ergens anders moeten. Op een school die dichterbij ligt misschien? Die is er wel, maar zo ver zijn we natuurlijk nog niet.

Eerst wil ik overleggen met mijn ouders, de school en met de ambulant begeleider. We moeten bekijken welke opties er zijn en wat de beste is. Dit schooljaar helemaal stoppen, goed bijkomen en dan volgend jaar opnieuw beginnen op een andere school? Doorgaan tot de kerstvakantie en dan naar een andere school gaan? Is er wel een geschikte school en win ik er tijd mee als ik van school verander? Heeft het überhaupt wel zin om te veranderen? Of probeer ik dit schooljaar op mijn huidige school af te maken? Het HBO is eigenlijk geen optie. En helemaal stoppen natuurlijk ook niet. Maar iets moet er in ieder geval veranderen…

Actie tegen sterrenbeeldmelkkoe!

lees meer en meld eventueel je ervaring
Ze zijn echt verschrikkelijk, die astroprogramma’s op Net5 en sinds kort ook op rtl4. (lees eventueel mijn vorige log) Maar nu lijkt het erop dat de SP er iets tegen gaat doen en dat is alleen maar goed. Er wordt een soort van onderzoek gestart. Iedereen die er ervaring mee heeft, wordt verzocht deze te melden. De meldingen zullen worden gebruikt om via de politiek deze praktijken van de buis te krijgen.

Meer over weten? Klik op de afbeelding rechts.

All you need is AstroTV

Voor als je nieuwgierig bent naar wat er allemaal over jou valt te vertellen…

Ze vertellen je alles over je verleden en toekomst, voorspellen dingen, praten met overledenen, voelen je energie en geven je bruikbare tips. Dit doen ze omdat ze je heel graag willen helpen heel gelukkig te worden. Deze spirituele medewerkers kan je nu voor advies bellen op 0909-0929. Zij beantwoorden graag met hun jarenlange kennis en ervaring jouw levensvragen.

Gisteren was natuurlijk zoals elke ochtend op Net5 dat astro-programma. Dit keer was er een vrouw, soort medium om het even een naam te geven, die met behulp van je naam en leeftijd jou alles over jezelf kon vertellen als je live in de uitzending komt. Voor x cent per minuut. Dat er echt mensen zijn die dit doen… In ieder geval, een mevrouw belde en zei haar naam, Hanneke.

Medium: Sorry, ik kon uw naam niet goed verstaan. (dan kan ze natuurlijk geen consult geven)
Mevrouw: Mijn naam is Hanneke.
Medium: Hoe?
Mevrouw: Han-ne-ke
Medium: Henneke?
Mevrouw: HAnneke
Medium: Henneke?
Mevrouw: HAn-ne-ke
Medium: Goed, wat wil je weten Henneke?
Mevrouw: H A N N E K E
Medium: Eh… wat wil je weten?

De vrouw vertelt dat haar man is verongelukt. Het gaat om een verkeersongeluk. Ze wil graag weten hoe “het met hem gaat”. Vervolgens vertelt het medium haar van alles en nog wat over Henneke’s man. Het was onder andere een man die helemaal niet dood wilde, het ging allemaal heel snel… Ongelukken gebeuren immers heeeeeeeel langzaaaam. Ook wist ze dat het na het ongeluk slecht ging. Hij heeft de dood nog niet geaccepteerd, maar daar gaat zij hem mee helpen! Had echt zoiets van, vraag dan aan haar: hoe weet je dat, hoe heet hij, hoe ga je hem helpen, waar is hij, wat doet hij, waarom, wat is de zin van het leven?

Daarna zegt het medium iets over dat ze alles los moet laten. Maar de vrouw heeft nog een vraag. (kon deze helaas niet verstaan, maar het was volgens mij 1 van wat ik net heb genoemd) Medium: Daar kan ik nu geen antwoord op geven, het gesprek duurt al behoorlijk lang. So what, dat is toch ook de bedoeling? Dit is toch je werk! De vrouw smeekt haar nog eens: Kunt u niet gewoon ja of nee zeggen? Medium: Nee, want als ik vragen beantwoordt, dan wil ik dat goed doen. Maar u kunt wel iemand op de privélijn bellen, onze medewerkers zitten op u te wachten. De mevrouw bedankt het medium en het gesprek is beëindigd.

Medium: Zo, dat was Henneke. Wil jij net zoals Henneke in de uitzending komen? Bel dan 0909 0070 (…) Wilt u weten of u een baby kunt krijgen? SMS baby naar xxxx. Maar u kunt ook iets anders sms’en, bijvoorbeeld: liefde, relatie, romantiek, geld, etc. Wat u ook maar wilt. XX cent p.o.b. 24 uur per dag, 7 dagen in de week is dit mogelijk.

En je krijgt zeker 2 seconden na je sms al een antwoord.

Na dagje shoppen in ziekenhuis beland

Bestaat er niet toevallig ook een zaterdag de 22ste naast vrijdag de 13de? Na wat ik die dag heb meegemaakt, moet dat wel zo zijn, het kan niet anders. Wat begon met een dagje shoppen, eidigde in een alles-wat-mis-kan-gaan-gaat-mis-nachtmerrie.

Het is nog niet zo lang geleden sinds ik een pasje heb gekregen (na een maanden lang durende aanvraag) om goedkoop gebruik te kunnen maken van rolstoelvervoer, bedoeld voor stapjes uit. Heb er tot nu toe rond drie keer gebruik van gemaakt en was van plan om zaterdag dat weer te doen en te gaan shoppen. Taxi kwam prima op tijd en het was ook eens een rolstoelbus, dus dat was al helemaal fijn.

Gewoon slim
We (= mijn moeder en ik) hadden nog geen taxi voor de terugweg gereserveerd, omdat we niet wisten hoe lang we zouden blijven shoppen. Ik had mijn mobieltje bij me, dus konden we een uur van te voren bellen. Aangezien ik vaak genoeg heb meegemaakt dat juist op het moment wanneer ik dat ding dringend nodig had, de batterij van het mobieltje leeg bleek te zijn, wilde ik dit niet nog een keer meemaken en “controleerde” ik mijn mobiele telefoon. Die bleef uitgeschakeld te zijn, dus dacht ik: dat zal wel zo zijn, omdat ik hem, zoals meestal (meestal = niet altijd), uit heb gezet. En als die uit staat, dan kan die batterij ook niet leeg zijn. Heel slim…

… want toen ik om 16:00 een taxi wilde reserveren voor om 17:30 (je kunt dat beter op tijd doen, want dan weet je zeker dat ze komen, sowieso een uur van te voren), kon dat niet. Ik ging een winkel binnen om te vragen of er ergens in de buurt een telefooncel is en kreeg instructies. Die volgde ik op, maar geen telefooncellen. Wel sneeuw en ijskode wind. Dus ging ik een hele dure winkel binnen en vroeg of ik gebruik kon maken van de telefoon. De verkoopster was aardig en vond dat geen probleem. Reserveren lukte, dus gingen we nog wat winkeltjes binnen tot 17:00.
V&D
Om 17:15 stonden we precies op de plek (bij de V&D)waar we werden gebracht en weer opgehaald zouden worden. De taxi mag namelijk een kwartier eerder of later komen. Dat hele half uur, hebben we in de kou op die plek gewacht en mijn moeder keek zelfs of de taxi niet toevallig aan de zijkant van het gebouw zou komen. Maar helemaal niets. Er scheurde wel trouwens een rolstoltaxi van de zelfde centrale langs, maar die stopte niet eens.

Dat wordt dan buiten slapen
Tegen 18:00 gingen we de V&D binnen en vroeg ik bij de kassa of ik gebruik mocht maken van de telefoon, nadat ik de situatie had uitgelegd. Maar via die telefoon kon het niet, dus stuurden ze ons naar de klantenservice op de 1ste verdieping. Ik had geen zin om met de lift naar boven te gaan, omdat het veel te druk was, dus vroeg ik aan twee meisjes of ik een mobieltje mocht gebruiken en dat mocht. Maar toen bleek dat de taxicentrale niet meer te bereiken was! Een voice-mail stem zei dat er niemand meer is en dat ik voor vragen bij de klantenservice moest zijn, maar die stomme robot zei geen nummer en begon alles nog een keer in het Engels te herhalen. Had echt zoiets van: ‘HELP!’

‘Wat is er toch met die klantenservice!?’, dacht ik… Buiten stond nog steeds geen taxi, dus toch maar naar de 1ste verdieping en nog een keer proberen. Eenmaal boven, werd aan ons verteld dat het 18:00 uur en de winkel dicht is. Ook bleek dat de klatenservice helemaal aan de andere kant in een hoekje zit. Daar gebeld en ineens, na lang wachten, was er God zij dank wel bereik! Ik vroeg waarom er geen taxi was gekomen en ze gingen het navragen. ‘De taxi was er wel, hij kwam om 17:30 en heeft netjes gewacht tot 17:45. Hij is zelfs naar binnen gegaan.’ Dat is dus niet waar! Als ze nou zo snel mogelijk eentje zouden sturen, hoe laat zou die dan kunnen komen, over een uur? Dat durven ze niet te zeggen, want het is nu ontzettend druk. Het is maar de vraag of er uberhaupt een taxi kan komen…

‘Laten we dan maar naar huis lopen.’, zei ik tegen mijn moeder, want over een uur zouden we er kunnen zijn. Dan ben je tenminste in beweging en kom je wat dichterbij. We wisten in ieder geval dat de taxi er over een uur niet zou staan. Het was inmiddels al heel donker geworden. Wat ik zei, lijkt nu een prima oplossing, maar in die kou had ik dat niet volgehouden. Over een uur zou ik niet meer in staat zijn om me te bewegen en zou ik dus ook niet kunnen rijden. En daar stonden we dan, buiten zonder telefoon naast winkels die al dicht zijn. We hadden echt een serieus probleem en ik stond op het punt om te gaan huilen.

En wat nu?
Onderweg naar huis schoot ineens een idee door het hoofd van mijn moeder. Ze had de oplossing: naar het ziekenhuis lopen dat redelijk in de buurt was en vanuit daar mijn vader bellen. Hij kon in ieder geval met de fiets mij komen ophalen en met mij naar huis rijden, wat sneller gaat dan lopen. Mijn moeder kon met de bus naar huis of met een eventuele tweede fiets. Natuurlijk vond die het raar, maar geen vragen stellen, gewoon komen en dan leggen we alles uit…

Ongeveer een half uur later, waren we thuis… EINDELIJK THUIS!! =)

PS: Nu blijkt dat de V&D twee ingangen heeft. Wij stonden uiteraard bij de hoofdingang in de straat die we hebben opgegeven, dus is het niet onze fout, maar wat er achter het gebouw gebeurde…

Heb jij je al laten registreren?

Ik vroeg me gewoon af wie van jullie zich heeft laten registreren als donor of niet donor? Of laten jullie dat aan een familielid over? Zijn er ook bepaalde dingen die jullie liever niet beschikbaar willen stellen? (denk aan: ogen, huid, etc.) Ik vind dat maar moeilijk… zoals alle beslissingen in het leven, dus heb ik maar ervoor gekozen om me niet te registreren… (bad girl!)

Maar ik denk dat ik er voor ben. Je kunt er immers levens mee redden en een deel van je blijft “doorleven”… Ja, ik denk dat het wel goed is. Maar voorlopig nog niet.

En jij? (klik op button voor meer info)

PS. Ondertussen heb ik me wel laten registreren (Heel simpel via digi-d! Gebruik ik dat ook eindelijk eens ergens voor…) als niet-donor. Kan altijd nog veranderen, maar het registreren heeft, zoals in mijn geval, dus niet zo heel veel nut als je voor nee kiest…

PS.2 Wat vinden jullie trouwens van het systeem in Belgie? En van: geen donor zijn = geen donororganen ontvangen? Denk wel aan dat er mensen zijn die niet in staat zijn om zelf te beslissen, zoals geestelijk gehandicapten.

Rare buren en uitzettingen niet typysch azc

Een buurman die voor geluidoverlast zorgt, een buurman die ‘s nachts op het balkon staat te zingen, eentje die je fiets steelt en zelfs een bovenbuurman die voor een wateroverstroming (uit de wc) zorgt: wij hebben echt alles gehad. Maar, eentje die last heeft van ons, dat is iets nieuws!

Heel origineel
En dat bijna elke nacht om vier uur. “Gebonk tegen de muur” zag ik staan in een indrukwekkende brief van de advocaat van onze buurman. Verbaasd las ik: “U dient zich als een goede buurman te gedragen (geen overlast maken, etc.) en zoals u nu doet, is dit niet het geval.” Daarna volgt niets anders dan een dreiging, want als we zo door blijven gaan zal hij naar de woningbouwvereniging stappen en zullen we het huis uit worden gezet. Zonder de COA! :p

Gek of niet gek, that’s the question
Wat zou het nou kunnen zijn? Werkende machines? (ze zijn hier bezig met het vernieuwen van de weg) Die kinderen die een paar weken geleden klei tegen de muren van ons huis hebben gegooid? Om vier uur ‘s nachts? Dat gaat natuurlijk niet en kan het dus niet zijn. Onze klok? Die klopt om vier uur ‘s nachts even zacht als altijd. Een boom onder invloed van de wind die zo geprogrameerd is, dat die alleen om vier uur waait? Of zit het allemaal… in zijn hoofd? Dat was de theorie van mijn ouders en later ook mijn broer, toen hij zag hoe het bij de buurman er binnen in het huis uitzag. Maar ik weer, ik zat weer te zeuren over dat het alleen maar vooroordelen waren en dat uiterlijk niet altijd alles zegt. Ik zocht het meer in de hoek van discriminatie.

Het leek alsof praten met dat mens alles heeft opgelost, maar op 18 januari worden we door de woningbouwvreniging uitgenodigd voor een gesprek. Mijn broer stelt voor om die mensen naar ons toe te laten komen, inclusief meneer Hoortdingendieernietzijnomvieruursnachts Engeeftanderendeschulddieernietsmeetemakenhebben, en dat gebeurt. Ze komen binnen en 1 seconde later weet ik dat mijn ouders en broer gelijk hadden en dat uiterlijk in dit geval meer dan genoeg zegt.

Ik ben dit keer degene die vertaalt, omdat mijn broer even weg is, en vraag onschuldig waar het om gaat. Daarna leg ik uit dat het voor ons een raadsel is en dat we niet weten waar het vandaan komt. Maar vervolgens word ik gewoon brutaal en onbeschoft uitgemaakt als leugenaar. Ik, hieraan niet gewend, vertel nog een keer de waarheid, maar nee hoor. “Uw, broer doet dat en u ontkent dat. U kunt dat best ontkennen, maar ik weet dat u dat hoort, elke nacht om vier uur…”

Ik ben zo boos dat ik bijna uit mijn stoel opspring, maar dan komt mijn broer binnen. Alles weer overnieuw. Als mijn broer en ouders vervolgens ook als leugenaars worden uitgemaakt, wijst mijn broer hem meteen de deur en verzoekt hem dringent te vertrekken. Daar valt natuurlijk niet mee te praten, dat is duidelijk. Het is zijn woord tegen het onze.

We vertellen dat we eventueel bereid zijn om mee te werken door akkoord te gaan met een onderzoek. Ook mag de politie ons controleren, want als je niets te verbergen hebt en de waarheid vertelt… We laten ze zelfs de kamer van mijn broer inspecteren en al snel blijkt duidelijk dat er op de spierwitte muur van de kamer geen aanwijzingen zijn van sporen die op slaan met een hamer of een ander voorwerp duiden. Een tijd later lezen we zelfs in het verslag van de woningbouwvereniging dat de slaapkamer van mijn broer niet eens met de slaapkamer van die gek grenst…

2007

Eny’s laatste log dit jaar. Ik heb echt geen idee waar ik over zal schrijven. Over mijn blunders van vorig jaar? Ik dacht het niet. Wat ik de afgelopen maanden bereikt heb? Mijn voornemens voor het jaar 2008?

Laat ik beginnen met mijn “vakantieplannen”. Boekverslag maken voor Engels leesboek. Duits leesboek uitlezen. Twee Nederlandse boeken lezen en over beide een boekverslag maken. Een balansverslag voor literatuur maken over de afgelopen twee jaar. Twee hoofdstukken maken en leren voor economie. Twee hoofdstukken maken en leren voor aardrijkskunde. Een hoofdstuk maken en twee leren voor wiskunde. Geschiedenis leren. Een PowerPoint presentatie maken voor profielwerkstuk. En ook nog UITRUSTEN.

Vandaag heb ik de hele dag in de stad geweest met mijn moeder en de vriendin van mijn broer: SHOPPEN. Heb laarzen, schoenen, een winterjas, twee kooltruien, twee blousjes en twee broeken gescoord. Eindelijk een keer winkelen en ook duurdere winkeltjes binnengaan. Gezellig! Broer ging ook even mee, maar niet de winkels binnen (kroeg he). :p

Maar was dus heel leuk zo de laatste dag van het jaar. Ben wel echt moe. Wordt lange nacht met al dat geknal hier, echt niet normaal. Blijf verder gewoon thuis, zoals altijd, mezelf volstoppen met eten, cola, taart, cola, hapjes en… cola.

Ik hou al op met dit gezeur en wens jullie allemaal:

A HAPPY NEW YEAR!!!

Eny

Eny’s back dankzij M

Woensdag, 14 november 2007 Er is niets wat mijn gedrag kan goedpraten, maar toch moet ik zeggen dat ik een reden had om maandenlang geen log te plaatsen. Het is gewoon niet normaal hoe druk we het hebben, iedereen klaagt erover.

Zo zag ik een half uur geleden in mijn agenda staan dat ik volgende week mijn boekverslag moet inleveren en ik heb niet eens een boek GEKOZEN. Ook voor Duits en Engels moeten we aan de slag met het lezen van boeken. Daarnaast is er het project Crossroads: we gaan in groepjes een film maken en dat moet deze maand af zijn, maar we heben niet eens een script. Voor Nederlands moesten we een documentatiemap maken, een boekverlag inleveren en gaan nu een voordracht voorbereiden. En deze toetsweek had ik zes of zeven toetsen. En laat ik het niet hebben over de taxi… het is echt hopeloos. Zal er in de toekomst vast wel nog duizend logs typen zoals het er nu voorstaat…

Maar de belangrijkste reden dat ik niets van me heb laten horen is dat het COA natuurlijk ontbreekt en ik hun aanwezigheid zo ontzettend niet-mis.

Ik typ deze log nu direct uit mijn hoofd en heb niet van te voren nagedacht over wat ik waar wil hebben, dus vandaar dat het een beetje van de hak op de tak gaat. Eigenlijk is het erg: de enige reden dat ik deze afgeraggelde log typ is M. Speciaal voor M! Want M is de M die mij heeft geholpen om deze pagina’s die eigenlijk alleen maar bedoeld waren om met html te oefenen, up te loaden. Dus tx M! En ik beloof dat ik zal proberen beter mijn best te doen. Owja, je kunt niet eens reageren…

Opmerking: dat kan nu wel. Ik zeg alleen maar dat het kan

Eny

Afscheidslog voor het COA

Vrijdag 24 augustus 2007
Het is eindelijk zo ver: volgende week maandag (27-08) gaan we verhuizen! Als ik hieraan denk… wat geeft dat een raar gevoel… Dat er nooit meer iemand “boven” je zal zijn en dat je ineens zo veel vrijheid en zelfstandigheid krijgt. Zo veel vrijheid dat je er zelfs aan moet wennen na zo veel jaar dat je je als een onderdaan voelde zonder enige macht en grip op je leven. Het geeft een raar gevoel als ik er aan denk dat dit mijn laatste log is over ze. Daarom dus voor de laatste keer nog een paar anti-COA nieuwtjes.

Misschien moet ik wel deze log speciaal aan één persoon toewijden: mevrouw G.J. Ja, dat heeft ze zeker verdiend… Dat was die ene die eerst onze contactpersoon was, maar we haar hebben ingeruild door een klacht in te dienen, omdat ze loog over van alles en nog wat en haar zoete beloftes nooit waarmaakte. (zoals oa. ervoor zorgen dat er geen geluidsoverlast is) Die ene die haar echtgenoot heeft verlaten voor ene of andere motorrijder, een tatoeage heeft op haar borst en af en toe vrij neemt, omdat ze weer eens te veel joints heeft gehad of wat ze ook gebruikt. Ja… dat soort mensen werken er nou met ons.

Een maand geleden kwam ze naar ons, omdat ze onze nieuwe contactpersoon verving. Het ging over het huis en wat we allemaal nog moesten regelen. Ze zei dat we slechts moesten opschrijven wanneer mijn vader en broer naar het huis zijn geweest (of dingen rond het huis moesten regelen in de zelfde stad) en dan zou zij ervoor zorgen dat de reiskosten vergoed worden. Het geld zouden ze overmaken op onze rekening. Wat niet gebeurde. Een week later vertelde ze dat iedere persoon geld zou krijgen ten waarde van 3 ov-dagkaarten per persoon. (3×3 kaarten = 9 kaarten) Maar ook dát gebeurde niet. Een week later vertelde ze dat iedereen geld zou krijgen in de waarde van 3 strippenkaarten. En ook dát gebeurde niet. Uiteindelijk dus wél, wat eigenlijk veel te weinig geld is…

Elke leerling ontvangt van het COA jaarlijks 90 euro om álle schoolspullen ervan te kopen. Ik kreeg het niet en toen we vroegen waarom niet, zei ze dat het “maandag overgemaakt wordt”. Wat natuurlijk weer niet gebeurde. Een week later kregen we antwoord: ik heb daar geen recht op OMDAT IK EEN VERBLIJFSVERGUNNING HEB en moet studiefinanciering aanvragen bij de IBG. Wat ik al gedaan heb en vanaf 1 oktober start. Maar ondertussen heb ik ook een rekening van 300 euro gekregen voor mijn schoolboeken, wat in augustus moest worden betaald. Dus wij weer vertellen dat ik al anderhalf jaar een status heb en dat voor ons de zelfde rechten gelden als voor asielzoekers zolang we hier wonen (dat is een wet!)… Zegt ze: volgende week komt er ene of andere man en dan gaan ze vergaderen. Gisteren kreeg ik daar antwoord op, echt ongelofelijk: “het coa vergoedt de boeken niet en de reden is dat statushouders hier geen recht op hebben!” Omdat we binnenkort verhuizen en duizend andere problemen hebben (zoals de aanvraag voor verlenging bij de IND, dat is een lang verhaal, dus zal ik jullie er niet mee opzadelen), heb ik besloten om dit te laten rusten en aan school te vertellen dat er geen geld aan de bomen groeit…

Gisteren was ook zoiets. Toen moest ik naar de uwv ivm. die wajong en werden we gebracht met de taxi, betaald door het ZRA (onze verzekering) aangevraagd door het MOA (medische opvang asielzoekers). Na afloop vroeg ik bij de receptie daar of ze de taxicentrale kan bellen voor de terugweg. Dat deed ze, maar ze luisterde en luisterde en ik merkte dat ze in de centrale moeilijk deden over iets. De ongeduldige receptioniste: “Ze zeggen dat jullie dat zelf moeten regelen via het ZRA. Dat kan ik niet voor jullie doen.” Dus? Dus wilden ze geen taxi sturen! Maar het wás al geregeld… Dus belde ik de taxicentrale zelf. En toen ging alles normaal; andere telefoniste.

Een gedoe dus weer. Wat is het toch mooi om te weten dat we deze dingen straks nooit meer moeten meemaken.

Eny

Hoe het is om een * te zijn

Zaterdag, 11 augustus 2007

Hiermee wil ik mij nog een keer bedanken bij al jullie die mij steunen, meeleven, een reactie hebben achtergelaten op mijn weblog, een brief hebben gestuurd of mij mondeling of via msn onder de complimenten hebben gegooid of mij helemaal bovenaan hun eigen site hebben geplaatst. ;) Het is wel raar om reacties te krijgen van onbekenden, maar ook wel van mensen die je wél kennen… al die positieve aandacht… Gelukkig heb ik niet zo veel stalkers al moet ik nu wel op msn schuilen en op straat met een pet, pruik en zonnenbril. Genoeg onzin.


Voor de mensen die het tijdschrift hebben gemist, omdat ze dachten dat ik in de gewone Girlz kom, maar het liever willen nabestellen dan een zwart-witte kopie: het is niet de gewone Girlz, maar een speciale uitgave ervan: de Girlz!- X-tra, nummer 1 en hij ziet er als volgt uit:

En mocht dat niet lukken en wil je het nalezen, dan kan dat ook via de onderstaande buttons: gewoon klikken en klikken om het te vergroten of verkleinen. Dit kan dankzij M, die dit mogelijk heeft gemakt, dus aplausje voor M! (én, hoe voelt het om op iemands weblog te staan ;) )

Opmerking: ik vond het toch niet zo een goed idee om het artikel op mijn website te zetten waar het voor iedereen toegankelijk is. Maar mocht je de digitale versie willen of een kopie in zwart-wit, dan kun je me een mailtje sturen of hieronder reageren.

Eny

Ik mag geen leuke dingen doen

woensdag 25-07-2007 Misschien vraag je je als lezer van mijn weblog wel eens af: ‘houdt het gezeik over het coa nou nooit op?’ Ik begrijp helemaal dat mijn weblog hierdoor niet echt veel gezelliger wordt en tóch moet ik jullie vandaag weer teleurstellen. Yes!! ;)

Bingo!
Vandaag gingen mijn ouders en broer weg om zaken rond de verhuizing te regelen. Ik bleef de hele dag alleen thuis, maar de buurvrouw kwam langs voor als ik iets nodig had, wat gezelliger was dan helemáál alleen blijven. Van haar hoorde ik dat ze die avond weer een bingo-avond voor jongeren heeft geprobeerd te organiseren en dat ik ook mocht/moest komen. Ik heb al wel eens eerder zo’n avond meegemaakt, dus wist ik dat het eigenlijk helemaal niets voorstelde. Maar iets beters te doen had ik ook niet echt (kijken naar “Life or something like It” met Angelina Jolie zeker, nou I don’t think so…). Dus besloot ik om te komen.

Hoe zo een avond er uit ziet? We hebben een zaal, een tafel, stoelen en zo een plastic bingospel dat half kapot is. Ook hebben we muziek en een microfoon, alleen vorige keer was deze kapot, dus moest de persoon die de nummers trok, schreeuwen. Vorige keer kreeg iedereen 1 bekertje ranja (á 150 ml), maar dit keer niet. Dat kon niet, want we hadden iets betere prijzen: je kunt niet ALLES hebben, hé. Vorige keer had het coa zelf prijzen “geregeld” die er erg tweedehands uitzagen. Ze hebben deze prijzen vast niet gekocht, maar ergens vandaan gehaald. Het waren nieuwe dingen, alleen niemand wilde ze echt hebben waaronder een paar grijze sokken in de maat 54. Dit keer werd er niet eens tussendoor een pauze gehouden en gedanst, zoals vorige keer. Blijkbaar beviel een donkere ruimte zonder discolampjes niet of een ruimte met vel licht aan.

Verder vertelde ze ook dat ze zaterdag met een groep jongeren naar de bios gaan. Naar Winschoten PER FIETS. Eigen bijdrage: 2 euro. Kreeg het coa het weer niet over het… het… het gat waar bij mensen normaal gesproken een hart hoort te zitten, om het bioscoopkaartje voor een paar tieners te betalen? Eigen vervoer en waarschijnlijk ook eigen eten: wat een uitstapje! Maar goed, ik hoor bij de leeftijdsgroep, dus vroeg ze meteen of ze een taxi wilden regelen, zodat ik ook mee kon. Iets wat ze eigenlijk zouden moeten doen, toch? Je gaat toch geen jongeren buitensluiten, omdat ze GEHANDICAPT zijn? Natuurlijk niet, maar wél om geld te besparen en zeggen dat het is omdat ik een verblijfsvergunning heb. Wat overeings nergens op slaat, want ik heb al langer dan een jaar een verblijfsvergunnig. Moet ik in die periode soms vasten? Bovendien, zolang ik in een azc woon en we nog niet de echte uitkering ontvangen, gelden voor mij de zelfde regels en rechten (voor hoe ver asielzoekers rechten hébben) als voor élke asielzoeker. Dat krijg ik telkens te horen als ik een bankrelkening wil openen, als ik iets wil aanvragen, als ik vervoer wil… Maar als ik iets van het coa vraag, waar ik recht op heb, ben ik ineens wél een Nederlander. Heb ik nu soms helemaal geen rechten? Niet dat ik zin heb om naar Harry Potter 5 te kijken, daar gaat het niet om, maar dit is toch wel iets om er boos van te worden. Helaas heb ik geen energie om weer naar het coa te gaan en ruzie hierover te maken.

‘Nu heb je weer materiaal voor op je weblog’, was een opmerking die ik kreeg toen ik dit aan één van mijn weblog-lezers vertelde. Helaas heb ik meer dan genoeg materiaal, maar ik schrijf echt lang niet over alles wat ze ons en de mensen hier aandoen, ook al lijkt het alsof ik dat wel doe en is dit moeilijk te geloven. Het is ook niet mijn doel met deze weblog ofzo om ze zwart te maken. Ik begin gewoon over mijn dagelijks leven, van het een komt het ander, ze komen ter sprake en krijgen weer een koeienletter-titel.

Eny

Ik bewaar ook echt ALLES

Maandag 23 juli 2007 Gisteren was ik aan het opruimen en kwam mijn dagboek van 2006 tegen met allerlei losse papieren met verhalen die ik toen heb geschreven erin. Wat ontzettend mooi dat ik zoveel dingen heb bewaard! Zo heb ik dingen die ik allang heb vergeten weer na kunnen lezen. Wat maakte ik toen trouwens veel fouten met d en t’s! Één van deze dingen was het verhaal Waarom schildpadden zo langzaam lopen. Bepaalde mensen herinneren zich dit verhaal nog misschien, dat ik heb geschreven ivm een opdracht voor Nederlands in het schooljaar 2005/2006. Anderen kennen het niet. Maar goed, het verhaaltje is weer te lezen op mijn website bij Eny’s Creations en voordat je denkt “wat kinderachtig” of “dieren kunnen niet praten”: het is ook een kinderverhaal.

Eny

Pfffff… Heftige dag

Woensdag, 11 juli 2007
Ik dacht elf, maar nee hoor: het is vandaag alweer twaalf jaar geleden sinds de toestand in Srebrenica. Er zijn toen geschat minstend 7000 mannen/jongens vermoord. Maar dat is nog lang niet alles. We zullen nooit weten wat er allemaal in de oorlogskampen is gebeurd. Nog gruwelijkerer dan het ergste wat je kunt bedenken en met geen woorden te omschrijven. Vandaag even naar de radio geluisterd en vanavond weer tv-kijken en misschien luisteren naar de afschuwelijke verhalen… Het lijk de hele dag alsof de tijd stilstaat, maar ondertussen gaat het gewone leven hard door.

Zo zijn we vandaag naar de woningbouwvereniging geweest en hebben mijn ouders een huurcontract getekend. Mijn broer moest mee om te vertalen en aangezien ik niet lang alleen kan blijven en me niet lekker voelde, ben ik meegegaan. We hebben de sleutels gekregen. 1 augustus is de dag waarop ons leven officieel beginnen mag. De volgende stap is dus langzaam alles verven (Mijn aanpassingen en de reparaties zijn al gedaan! Zeggen ze…) en eindelijk een échte uitkering aanvragen en ons bij een gemeente inschrijven. Eindelijk alles zelf regelen en lekker snel via internet.

Daar zijn we ook echt wel helemaal aan toe en dit werd vandaag weer eens bevestigd door de onrust “thuis” en ruzies van mijn ouders (en broer een beetje) waarbij iedereen dingen zegt die hij/zij helemaal niet meent natuurlijk. Mijn ouders zijn echt licht ontvlambaar. :p Maar dat is ook geen wonder. Ik ben toch wel degene die alles het beste heeft “verwerkt/geaccepteerd”, ook al ben ik de jongste, ziekste en meest kwetsbare: ik ga beter dan wie dan ook met alles om (mijn geheimwapen: er gewoon niet mee omgaan ;p) en ben de beste in overleven. En we hebben het overleeft!

Hoewel… ongelofelijk maar waar, de IND doet er (nog steeds ja!) alles aan om ons te laten merken dat we nog niet van hen af zijn en bezorgt ons (ook nog steeds ja!) zorgen en problemen. Zo hebben we vandaag gehoord dat het nemen van een beslissing over of de verlopen verblijfsvergunningen van mijn ouders en broer verlengd zullen worden, 3 tot 6 maanden (6 dus!) lang nadat we ook nog eens flink moesten betalen, zal duren! Ze wachten wekenlang op hun documenten en vandaag was de deadline, maar geen post, dus ging mijn broer informeren en hoorde dat er “een nieuwe regeling” is bij de IND en je dus 6 manden moet wachten totdat iemand ergens een handtekening of stempel op zet om je vergunning te verlengen. Tot die tijd hebben ze geen documenten en zijn ze niets. Hun documenten zijn verlopen en er was een grote kans dat dit ons problemen zou veroozaken om een huis te krijgen. Als we het hadden gezegd wél. :p

Maar het gaat wel een enorm probleem worden voor mijn broer en dat vind ik echt ontzettend lullig! Hij wil namelijk in september eindelijk voor de derde keer (!) starten met studeren en dat zal dus niet gaan! De eerste keer lieten ze hem een half jaar studeren en was het geld ineens op. De tweede keer begon hij pas met de tweede helft van het jaar waardoor hij de basis mistte en is hij dardoor gezakt. En nu dit! Een jongen doet zo hard zijn best om Nederlands te leren en haalt 2 jaar nadat hij in Nederland is komen wonen zijn VWO-diploma, wil intergreren en studeren en dan kan dat niet, omdat hij wél een talent is, maar een asielzoeker is! De verhalen die ik soms op school hoor van Nederlandse jongeren (of wie dan ook) over “luie” asielzoekers/buitenlanders die toch zóóó van Nederland PROFITEREN, komen echt mijn neus uit…

Eny

Laatste toetsen achter de rug, gorilla weg & zomervakantie!

Woensdag, 27 juni 2007 Gisteren moest ik allemaal toetsen inhalen, want maandag was ik afwezig. We gingen toen namelijk het huis bekijken met een ergotherapeut. Het is nu definitief dat dit hem gaat worden. Er moet nog wat aan worden gedaan, maar ik ga er van uit dat we tijdens de vakantie hier weg kunnen.

Gisteren waren ze uit het COA weer eens vergeten om aan de taxicentrale een fax te sturen, dus kwam er geen taxi, terwijl ik toetsen moest inhalen! Ik vroeg hoe het zat en ze zeiden: “We hadden het druk.” Druk!?? Laat me niet lachen!! Druk waarmee? Joggen misschien? Nee hoor, dit keer hadden ze het voor de verandering écht druk, want ze moesten één van onze bovenburen eruit schoppen, omdat hij de portier had geslagen. Jaaa, GESLAGEN. Eindelijk! Het was die ene gorilla, ook wel bekend als zanger. Wat grappig is: iedereen weet over wie het gaat, ook al hoort die deze bijnaam voor het eerst. Maar hij was wel een uitzondering hoor: een zanger die niet kan zingen en ‘s nachts toch gaat zingen. Maar niet alleen zingen: ook schreeuwen om allerlei demonen uit zijn hoofd te verdrijven, (echt waar, ik maak geen grapjes en bedoel dit letterlijk) ritmisch op de grond stampen zodat wij in plaats van slapen lekker mee kunnen genieten, ruzie maken met zijn huisgenoten en zich opsluiten in zijn kamer als de politie komt. Een dikke, zwarte man die zich zó kon aanstellen…

Maar hij is dus weg, mede dankzij mijn vader. Een andere bovenbuurman van ons (eentje die wel normaal is) heeft last van hem gehad en ging toen naar de receptie. Het was telkens zijn woord tegen het woord van de “zanger”, dus vroeg die arme man mijn vader zich als ooRgetuige te verklaren. Dat deed hij natuurlijk. Gevolg: de zanger ontplofte én duwde/sloeg de portier. De volgende dag werd de zanger uit het centrum geschopt en kwam ik dus daardoor te laat op school. Maar het was het zeker waard.

Eny

Buurman op ons dak

Er gaat geen enkelle week voorbij zonder dat er iets gebeurt hier in het azc. Ruzies, gevechten, uitzettingen, geluidsoverlast, overstromingen… Deze week was geen uitzondering. Maar déze week gebeurde er meer dan dat.

Ik weet niet meer precies welke dag het was, maar het gebeurde ongeveer een week geleden. Ik zat achter de computer om iets te typen. Ineens werd ik afgeleid door mijn vader, die het huis binnen kwam met de woorden: ‘Onze bovenbuuman die laatst het bericht kreeg dat hij na zoveel jaar het land uitgezet zal worden, is op het dak geklommen (!) met een touw in zijn hand en dreigt zich te willen ophangen. Iedereen inclusief het COA is naar buiten gegaan.’

Dood
Ik keek door het raam en ja, hoor: ik zag allemaal verrstijfde mensen (bewoners van het azc en coa-medewerkers) en bellende politieagenten omhoog kijken. Mijn vader en broer zijn naar buiten gegaan, maar mijn moeder niet: ze vond het schokkend. Al snel kwam mijn vader binnen en vertelde dan die jongen/man zich inderdaad heeft vastgebonden aan de schoorsteen. De politie zat hem te smeken om terug te komen, maar tevergeefs… Hij wilde niets van ze horen en zei in het Engels dat ze gerust konden schieten en dat dit hem niet zou uitmaken: hij is allang dood.

Deze scène duurde rond een kwartier. Uiteindelijk is die jongen toch naar beneden gekomen. Daarna heeft de politie hem weggebracht. Blijkbaar heeft hij ingezien dat het COA geen genade kent en is toen vanzelf weer naar beneden gekomen. Een poging voor niets. Als het COA had gezegd: kom naar benden je mag blijven, dan zouden ze wel het risico lopen dat op een gegeven moment als iemand anders uitgezet dreigt te worden, hij/zij de zelfde stunt uithaalt. Alleen echt menselijk is het niet.

Andere zelfmoordpoging gelukt
Maar bij één jonge vrouw hier heeft het wél gewerkt. Dat is ook al een hartverscheurend verhaal. Ze woont nu hier in het AZC en heeft een gehandicapt kindje. Ze wilden haar uitzetten en toen heeft ze zich in brand gestoken nadat ze benzine over zich heen had geschud. Dit was vóórdat wij hier kwamen wonen, dus heb ik het zelf niet gezien. Daarom weet ik niet precies wie haar heeft geholpen. Uiteindelijk moest ze naar het ziekenhuis in een ernstige toestand. Nu is ze terug en woont hier nog steeds. Ze komt waarschijnlijk in aanmerking voor die “algemene pardon” of hoe ze dat ook noemen. Ik hoop het echt voor haar. Ze is psychisch helemaal kapot. Voor al die mensen hier hoop ik het beste. Er is hier een man uit Bosnië (of omgeving) en die zit hier al 9 jaar! Maar er zijn ook mensen die er 12 jaar zitten en volgens mij nog langer.

Nog één verhaal en dan stop ik: ze hebben hier in het azc zomaar een vrouw opgepakt en haar naar het terugkeercentrum in Terapel gestuurd. Later bleek dat ze de verkeerde persoon te pakken hadden gekregen! Nu is ze weer terug en woont in de zelfde unit als een vrouw uit Bosnië, die het aan ons heeft verteld. “Maar ze is heel anders geworden, sinds die gebeurtenis. Ze is niet meer, zoals ze eerst was.” Geen wonder, als je jarenlang niets hoort en ze je op een dag zomaar komen uitzetten! En ze krijgt geen eens excuses!

Waarom ik hier over schrijf? Geen idee… Dit zijn gewoon allemaal dingen die je natuurlijk nooit ziet in de media. Ik help de mensen hier niet mee, maar toch geeft mij dit het gevoel dat ik iets voor ze doe. Er zijn nog zóóóó veel van dit soort incidenten die gebeuren en zomaar vergeten worden. Zoiets wil ik zo weinig mogelijk toelaten, al ben ik geen asielzoeker meer en is het maar een tekstje op een weblog die slechts door 5 mensen wordt gelezen.

Eny

We hebben EEN HUIS!!!

Gisteren toen ik thuiskwam belde ineens mijn broer uit Delfzijl met het nieuws: er is een huis voor ons in *, vertelde de organisatie die sinds kort het zoeken ernaar heeft overgenomen van het afschuwelijke COA, wat ook wel te merken valt.

Wat mijn broer in Delfzijl doet? Dat is opzich al een heel verhaal. Mijn ouders en broer hebben een ander type verblijfsvergunning dan ik, namelijk eentje voor bepaalde tijd, want ze hebben deze gekregen aan de hand van gezinsvereniging. En de vergunning moet uiterard een paar keer verlengt worden, totdat deze verandert in eentje voor onbepaalde tijd: een pernamente, zoals ik heb.

Joggen onder werktijd
Hij was niet in Delfzijl om deze te verlengen, maar om hulp te zoeken van een mevrouw. Zij heeft geregeld dat zij deze vergunning kregen en niet naar Bosnië werden teruggestuurd. Hulp? Ja, want de verlenning van zo’n vergunning kost belachelijk veel geld om het natuurljk onmogelijk te maken. Het probleem was niet alleen dat wij dat niet kunnen betalen, maar ook dat F van het COA, die ene ja, een tijdje geleden heeft ONDERTEKEND dat het COA de kosten op zich neemt en vandaag bleek daar echter niets waar van te zijn! Wat het probleem is: de aanvraag voor verlenging moeten we snel indienen en als dat binnen een bepaalde tijd gebeurt, dan worden mijn ouders en broer teruggestuurd! Hij heeft er dus voor gezorgt dat we kostbare tijd zijn kwijtgeraakt, omdat hij ons liet geloven (HANDETEKENING hé) dat het COA het zou betalen. En toen kwam hij ook nog eens met allerlei adviezen: ‘Als ik jullie was, zou ik maar snel betalen, want anders wordt het, vrees ik, niet verlengt… Wat een *********! Ook kwam hij met allerlei niet-relevante vergelijkingen om mijn broer boos te maken, echt belachelijk. Vandaag kwamen er mensen die met hem wilden praten over hun procedure, maar hij liet ze gewoon staan en ging naar huis! Hij voert echt geen ene moer uit, laat staan zijn werk doen. We zien hem weleens tijdens zijn wekrtijd gaan wandelen of joggen! Arme mensen….

Dat over de verlenging komt uiteindelijk goed hoor: die mevrouw heeft zelfs bewijs dat voor ons die kosten niet eens gelden en ze heeft ons enorm geholpen! Vuile IND… Maar goed, het was niet mijn bedoeling om in deze logs organisaties zwart te maken, maar om tenslotte het goede nieuws te vertellen. Mijn broer is er een kijkje gaan nemen en het is FANTASTISCH. Hoogstwaarschijnlijk za dit ‘m worden, maar het is nog niet 100% zeker. Het lijkt allemaal een droom, alsof het niet waar is, maar dat is het wel! Eindelijk, maar toch! Hier alvast een voorproefje.

Eny

Ik ben gewoon een genie!

Donderdag, 31 mei 2007
Ik heb zoveel goed nieuws vandaag, dat ik er twee logs over typ. Wat je nu aan het lezen bent, is de eerste. Hou je goed vast, want het heeft gewerkt! Oh, my gosh: HET HEEFT GEWERKT!! (ja, ik weet: overmatig gebruik van het uitroepteken zorgt ervoor dat de werking ervan verzwakt, maar dit is MIJN weblog en dit vertellen zonder het uit te roepen, is onmogelijk)

Waar ik het in vredesnaam over heb? Tja, wil je dit kunnen volgen, dan zul je toch wel echt mijn vorige logs moeten gaan lezen. Met name die ene met die rare titel: de omvang van de collectieve sector. Ja, ik meen dit serieus, dus als je dit nog niet hebt gedaan, ga je dat nu alsnog mooi doen!

Jajaja, zeg maar niets, het is duidelijk: dit gaat niet werken… AJM TOKKING ABAUTMA economietoets. Juist: die ene die ik helemaal verknald heb. Vandaag kregen we onze cijfers terug en ja hoor: UN AHT KOMA ZES! Ik snap er helemaal niets van! Ik geloof dat ik ga flauwvallen… oké: dat is misschien net iets té overdreven. Dit is gewoon RILI VILI AMEJZING.

Eventjes redeneren
Dus als ik zoiets haal op een toets van een hoofdstuk dat ik niet gemaakt, niet geleerd, maar slechts half gelezen heb, zou ik dat best wel wat vaker kunnen doen. Óf het helemaal zónder lezen proberen?

Lekker belangrijk weer. Nou, mijn volgende log toevallig wel, dus ga ik deze gauw afronden.

Eny

De omvang van de collectieve sector?!

Nou, als deze titel jullie niet uitnodigd om de tekst te lezen, dan weet ik het ook niet meer… :p

Woensdag, 23 mei 2007 Vandaag begon mijn schooldag met een economietoets. Net een dag daarvoor zag ik in mijn agenda staan: toets hoofdstuk 1. Dus heb ik even in de taxi onderweg naar school het boek opengeslagen op hoofdstuk 1: “De omvang van de collectieve sector”. Goh, interessant! Ik las een uur door en sloeg hier en daar wat stukken over. Daarna hoopte ik dat er geen vragen gesteld zullen worden over het laatste gedeelte. Ik had het mis.

Maar ondanks dit alles ging het hartstikke goed: de toets bestond vooral uit open vragen, dus wist ik overal wel wat in te vullen door een wat creatieve aanpak te hanteren en woordengebruik die klinkt alsof ik heel veel weet en hopelijk ervoor zorgt dat de docent mijn antwoorden, hoe overbodig lang en indirect deze ook zijn, goedkeurt. Het is in ieder geval wel te zien dat ik er moeite voor heb gedaan.

De rekenopgaven waren helemaal nieuw voor me en een stuk lastiger: ik heb de opdrachten uit het boek immers niet gelezen en laat staan geDAAN. Maar goed, rekenen… zolang het iets met wiskunde is, kom ik er wel uit, dacht ik. En dat klopte wél. Behalve dat alle grafieken in ons economieboek abnormaal zijn: helemaal anders getekend dan in de wiskunde. Ze draaien de assen om: de X-as verticaal en de Y-as horizontaal. Lekker slim en vooral lekker handig! Als ik dus wil weten of de bijvoorbeeld aanbodlijn naar links of rechts verschuift als gevolg van een overheidsheffing en ook wil begrijpen waarom dat zo is (ja, dat moet ook nog hé), moet ik de grafiek eerst in mijn hoofd 90 graden linksom kantelen en vervolgens horizontaal spiegelen, kijken naar welke kant de lijn verschuift en dan weer terugspiegelen en terugkantelen zonder los te laten waar de nieuwe lijn zich bevindt ten opzichte van de oude lijn.

Interessant hé? Goed, ik zal erover ophouden, voor het geval dat dit ook werkelijk door iemand wordt gelezen. Kan ik me haast niet voorstellen als ik kijk naar hoeveel reacties ik krijg. Maar goed… Voor de rest was het wel een leuke dag. Op school, maar ook thuis. Toen ik thuiskwam, (ook weer zo ontzettend interessant) hadden mijn ouders wat kleren voor mij gekocht, omdat ik niet naar W (stad in de buurt) kan. (ze weten, nee, mijn moeder weet wat mijn smaak ongeveer is en ze had het helemaal goed) Een mooie, zwarte 20 euro broek, wat wij “duurder” noemen en een soort blouse in een aparte, donkerrode tint die mij goed staat. ;) Dat was mijn dagje.

Eny

Ik had weer eens gelijk…

Vrijdag, 27 april 2007
Ik had weer eens gelijk. Logisch. Hun spelletje, de poging om de laatste kans te gebruiken om ons nog eens zo gek mogelijk te krijgen, is mislukt. Had ook, zoals ik al zei, niets anders verwacht…

Maar eerst even nog iets anders: gisteren toen ik mijn vorige weblogtekst mijn broer liet lezen, iets wat ik normaal nooit doe, en hij vervolgens een fragment ervan aan mijn ouders vertaalde, hebben ze zich doodgelachen. ‘Mag je dat wel allemaal zo op internet zetten?’, vroeg mijn moeder nog. ‘Waarom niet?’, zei ik. Was dit niet een land met vrijheid van meningsuiting en drugs-per… ik bedoel drukpers? :p

Mijn vader en broer zijn net bij het COA geweest. Hoe het ging? Het komt erop neer dat het natuurlijk niet doorgaat. Ik heb niet echt energie om hierop verder in te gaan, al was ik dat wel van plan… het belangrijkste: komt dus allemaal uiteindelijk wel goed.

Eny

Calender
November 2019
M T W T F S S
« Sep    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
Subscribe!
Me on Goodreads!
Shops I like
Bestel nu gratis en vrijblijvend de Large catalogus!

The Sting Online Shop

Inspirational people

Albert Einstein
A person who never made a mistake, never tried anything new.

~ Albert EinsteIn

Stephen Hawking
Although I cannot move and I have to speak through a computer, in my mind I am free.

~ Stephen Hawking


Mahatma Gandhi

You must be the change you want to see in the world.

~ Mahatma Ghandi


Hermann Hesse

Wenn wir einen Menschen hassen, so hassen wir in seinem Bild etwas, was in uns selber sitzt. Was nicht in uns selber ist, das regt uns nicht auf.

~ Hermann Hesse