Get Adobe Flash player
Music Artists I like
Yann Tiersen, Clint Mansel, Antonio Vivaldi, Rammstein, A Perfect Circle, Led Zeppelin, Gabriel Fauré, Erik Satie, John Williams, Fryderyk Franciszek Chopin, Sergej Prokofjev, Pyotr Ilyich Tchaikovsky, Deep Purple, Metallica, Moby, Draconian, David Bowie, Daft Punk, Massive Attack, Enya, Muse, Björk, Alice in Chains, The Prodigy, Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Guns ‘N’ Roses, AC/DC, Megadeth, Tool, Mortal Love, Mor Ve Ötesi, Godsmack and others.
Sites I like


Star Wars: the Expanded Universe (updated february, 2017)

There is so much more to Star Wars than those 8 movies! In fact I am far more intrigued by events during the Golden Age of the Old Republic, my favourite Star Wars era, that takes place from 25053 BBY (the founding of the Republic) until 1000 BBY (the Seventh Battle of Ruusan and the end of the New Sith Wars), than the Rise of the Galactic Empire (1000 BBY – 0 BBY) and what follows. I am especially interested in the timeline between 4000 BBY and 900 BBY, because the game SWTOR is set in this period as well as the following novels and comics I’ve read:

Star Wars – Knights of the Old Republic comics series (50 volumes) by John Jackson Miller (+- 3963 BBY)
The Old Republic: Revan by Drew Karpyshyn (3954 BBY – 3900 BBY)
The Old Republic: Deceived by Paul S. Kemp (3653 BBY)
Star Wars: The Old Republic – The lost Suns comics series (5 volumes) by Alexander Freed (+- 3651 BBY)
Star Wars: The Old Republic: Annihilation by Drew Karpyshyn (3650 BBY)
Darth Bane: Path of Destruction by Drew Karpyshyn (1003 BBY – 1,000 BBY)
Darth Bane: Rule of Two by Drew Karpyshyn (1000 BBY – 990 BBY)
Darth Bane: Dynasty of Evil by Drew Karpyshyn (980 BBY+)

BBY = Before Battle of Yavin
ABY = After Battle of Yavin

Because I was particularly interested in Darth Malgus, I’ve also read the Book of Sith – Secrets from the Dark Side, a collection of the writings of Sorzus Syn, Darth Malgus, Darth Bane, Mother Talzin, Darth Plagueis and Darth Sidious, bound together by Sidious.

star wars the book of sith

The book looks great, as if it is bound from various ancient texts. Each collection of pages has a distinct font and page edge. I must say I struggled through some parts, such as the part about the Night Sisters, which I don’t think deserved so many pages. Darth Revan and Darth Malak are only mentioned. I was hoping to read more about them. Most interesting to me are the parts about Darth Malgus and Darth Bane. Maybe because they were not new to me and I was familiar with their background before the read. Those who are following the Expanded Universe will comprehend and enjoy The book of Sith more than those without context.

Star Wars – Darth Bane Trilogy review

Even though the Sith are – obviously – capable of horrific deeds and the Dark Side brings destruction, the Darth Bane trilogy made me finally understand the reasoning behind the ways of the Sith and the the Rule of Two that used to confuse me. Karpyshyn explained the Dark Side in depth and managed to illustrate the inner turmoil and struggle of the followers of it.


Darth Bane realized that the strength of numbers was a trap that had snared all the great Sith Lords who had come before. The history has proven that in greater numbers the Sith will always turn their hatred against each another. Lesser followers would unite their inferior skills to bring down a strong leader, the infighting of rivals weakening the Order. It is inevitable: it is the way of the dark side. Naga Sadow, Exar Kun, Darth Revan: each had been powerful and had unleashed an army of followers against the Jedi, yet in each case the Jedi prevailed and would always remain united, while the Sith would be weakened by infighting.

Kaan had tried to solve the problem by making all Sith equal, but his solution showed no understanding of the true nature of the dark side marked by rivarly and infighting. More than a hundred Dark Lords followed Kaan, but most were weak and inferior. The Sith numbers were greater than ever, yet they were still losing the war against the Jedi… because the power of the dark side cannot be dispersed among the masses. It must be concentrated in the few who are worthy of the honor.

If one Master would train more than one apprentice, the inferior students would unite, bring down the powerful Master and eventually fight among themselves, further weakening the Order. The only way the Sith can survive is by following the Rule of Two: one Master and one apprentice. One to embody the power of the dark side, the other to crave it. The Master will train his apprentice in the ways of the Sith until one day the apprentice must challenge him. If the apprentice proves unworthy, the Master will destroy him/her and choose a new apprentice. If (s)he proves the stronger, the Master will fall and the apprentice will become the new Dark Lord of the Sith and choose an apprentice of him/her own. The Rule of Two guarantees that each Master will be more powerful than the one who came before. It culls the weak. Only the strong survive, because only the strong deserve to.

Power isn’t measured in numbers and power alone is not enough. Patience. Cunning. Secrecy. Alliances. Infiltration. These are the tools the Sith should use to bring down the Jedi. Following the Rule of Two, generation after generation, the power and influence of the Sith would grow until one day they would destroy the Jedi and rule the galaxy.

After Des joins the Sith, becoming Darth Bane, he doesn’t allow himself to care about people from his past. He learns to survive alone and to rely on nobody but himself. Attachment to family and friends is a weakness, a chain to bind and drag you down.

Even the Code of the Sith makes more sense after this read. I always thought the Sith were sadists and slaves of their anger, but they manage to use it to their advantage, show cunning, patience and control their passions. Darth Bane had different motives to kill: increasing his personal power, surviving, revenge, reducing risk, etc. but he never killed out of pleasure and taught his apprentice not to kill ”without purpose”. Evil is a word used by the ignorant and the weak. The Dark Side is about survival, about unleashing your inner power. It glorifies the strength of the individual.

Nwul kash zo Tash, Antai kash tik Shâsot.
Pro Shâsot, Nu gauti Tyûk.
Pro Tyûk, Nu gauti Midwan.
Pro Midwan, Nu gauti Pergaleas.
Pro Pergaleas, nuyak Itsu’i aras Svistuis.
Tave Qyâsik sekleti won Nun!

Peace is a lie. There is only passion.
Through passion, I gain strength.
Through strength, I gain power.
Through power, I gain victory.
Through victory, my chains are broken.
The Force shall free me!

The character I admire most is the strong willed healer Caleb. Set Harth, the Human Dark Jedi and Githany are my favourite villains. It was interesting to read a story from the perspective of villains: Bane and Zannah are the perfect Sith duo like never seen before in the Star Wars universe. Still I have no sympathy for Bane, Zannah nor the Iktotchi Darth Cognus, aka The Huntress, even though their skills are impressive and I consider Bane as the true Sith’ari. I am very pleased with how in the third volume the stories of the characters are intertwined and the perfect ending of the trilogy.

De Onzichtbare Jongen – Bernlef – recensie

de-onzichtbare-jongen-bernlefMax Veldman, de beste vriend van Wouter van Bakel, vond ik een bijzonder personage. Max is vergeleken met andere mensen een hoogbegaafde jongen. Hij is zeer intelligent en bijzonder in de ogen van anderen, ook al kijkt hij daar zelf anders tegenaan. Hij heeft veel aanleg voor vakken zoals wiskunde, natuurkunde en muziek en op school munt hij boven iedereen uit, zonder daarvoor moeite te moeten doen. Ingewikkelde berekeningen lost hij binnen een paar seconden in zijn hoofd op. Hij is anders en kijkt anders tegen dingen aan en wordt daarom gepest. Het liefst is hij met zijn eigen dingen bezig en probeert niet op te vallen. Hij houdt zich afzijdig van anderen en op die manier wil hij onzichtbaar worden, zoals een personage uit een boek dat hij heeft gelezen. Ook heeft hij een heel erg goed en nauwkeurig geheugen. Hij onthoudt de kleinste details zonder doel, het gaat gewoon vanzelf. Ik zie heel veel overeenkomsten tussen hem en mezelf als kind, alleen is hij een heel extreem geval. Zo was ik op de basisschool ook altijd de beste leerling uit de klas zonder er heel veel moeite voor te moeten doen en werd ik ook door anderen gepest. Er waren nog veel meer herkenbare gebeurtenissen in het boek. Hierdoor heb ik het boek met veel aandacht en plezier gelezen.

Wat Max eigenlijk de hele tijd probeert te doen, is om zijn omgeving te observeren en alles wat hij waarneemt met elkaar in verband te brengen en te ordenen op een overzichtelijke en precieze manier, zodat er een eenvoudig geheel ontstaat. Het enige probleem daarbij is de chaos in zijn hoofd, omdat hij zo veel informatie onthoudt en moeite heeft alles te verwerken. Hij probeert alle aspecten van het leven in kaart te brengen en te begrijpen. Op die manier is hij op zoek naar eenvoud en absolute controle over de “machinerie van het heelal”. Hij is ervan overtuigd dat niets toevallig gebeurt. Alles wordt bestuurd, alles heeft een oorzaak en als je alles tot in de kleinste details kent, dan heb je daar controle over. Daar streeft hij naar – alles weten wat er te weten valt.

Uiteindelijk komt hij in een toestand terecht, waarin hij alleen maar oog heeft voor zijn obsessie en niet meer voor wat er om hem heen gebeurt. Hij kan niet meer “normaal” functioneren en komt in een psychiatrische inrichting terecht. De diagnose: schizofrenie. Maar eigenlijk weten de artsen geen raad met hem en schrijven medicijnen voor. Hij wil ook met niemand behalve met Wouter praten.

Het boek laat zien hoe iemand gek kan worden als hij alles probeert te begrijpen. Zelfs iemand die zo intelligent is als Max, kan ons geen antwoord geven op de vragen die we hebben. Hoe meer we over het leven weten, des te duidelijker wordt hoeveel we nog niet weten en hoeveel er nog te ontdekken valt. Wij mensen zijn beperkt in het denken en moeten accepteren dat we machteloos staan tegenover het lot, de machinerie van het heelal. Wie dit niet kan accepteren, maakt het leven zichzelf erg moeilijk, leeft in waanhoop en raakt tijdens zijn zoektocht de weg kwijt in het niets, om vervolgens onzichtbaar te worden, zoals Max.

Aan de andere kant laat het boek ook zien dat je met doorzettingsvermogen en geloof in jezelf veel kunt bereiken. Zo komt Wouter er weer bovenop na een ziekte waardoor zijn benen verlamd waren geraakt. Het deel over hoe Wouter langzaam ziek wordt en geen idee heeft wat er aan de hand is, is iets wat ik uit mijn eigen leven heel erg herken. Ook wordt heel erg mooi omschreven hoe zijn kijk op de wereld verandert. Toen hij gezond was, leefde hij snel. Maar pas toen hij niet meer kon lopen, stond hij bij alles stil en werd hij gedwongen om een andere kant van de werkelijkheid te ontdekken.

Het boek is een psychologische roman en dat betekent dat de gevoelens en gedachtes van de hoofdpersonen belangrijker zijn dan de gebeurtenissen. Toch vond ik het boek erg boeiend. Als lezer word je gefascineerd door Max. Op een gegeven moment raakt Wouter Max uit het oog. Dan wordt Wouter ziek, wat ook spannend is, aangezien zijn toestand verslechtert maar de artsen geen oorzaak kunnen vinden. (iets wat ik uit mijn eigen leven herken) Ook vraag je je als lezer dan af waar Max op dat moment is. Het meest spannende moment is het ogenblik waarop de twee jongens elkaar terugzien. Max blijk psychisch gezien doorgedraaid te zijn. Zijn taal is nu ingewikkeld, moeilijk, onbegrijpelijk. Daar blijft hij bezig met zijn obsessie voor wind en probeert hij de windcirculatie in zijn kamer vast te leggen op papier. Op een stormachtige avond ontsnapt Max uit de inrichting en pleegt hij bewust of onbewust zelfmoord door de zee in te lopen. Dat is wat teleurstellend, maar wel realistisch.

De onzichtbare jongen vond ik een prettig leesbaar boek, geschreven in Bernlefs vlotte en eenvoudige stijl. Het vertelperspectief ligt bij Wouter. Maar elk hoofdstuk begint met een schuitgedrukte alinea, waarin er sprake is van een alleswetende verteller die Wouter van “bovenaf” toespreekt met “jij”. Het is niet Max, want als de verteller over Max en Wouter spreekt heeft hij het over “jullie”. Als ik dat lees dan moet ik denken aan een hogere macht die alles ziet. Het lijkt net alsof het perspectief bij deze ligt en dat past ook bij het boek. Ook heb ik deze manier van vertellen in geen ander boek gezien en wat dat betreft vind ik het origineel.

De wind is een aspect dat steeds opnieuw terugkeert in de roman. Wouter heeft de wind nodig om sneller te lopen en Max probeert een systeem te vinden in de wind, zoals hij in alles een systeem zoekt. Ook zijn snelheid en stilstand elementen die je steeds terug ziet komen. Dat heeft de schrijver naar mijn mening mooi gedaan.

November 2018
« Dec    
Me on Goodreads!
Shops I like
Bestel nu gratis en vrijblijvend de Large catalogus!

The Sting Online Shop

Inspirational people

Albert Einstein
A person who never made a mistake, never tried anything new.

~ Albert EinsteIn

Stephen Hawking
Although I cannot move and I have to speak through a computer, in my mind I am free.

~ Stephen Hawking

Mahatma Gandhi

You must be the change you want to see in the world.

~ Mahatma Ghandi

Hermann Hesse

Wenn wir einen Menschen hassen, so hassen wir in seinem Bild etwas, was in uns selber sitzt. Was nicht in uns selber ist, das regt uns nicht auf.

~ Hermann Hesse