Get Adobe Flash player
Music Artists I like
Yann Tiersen, Clint Mansel, Antonio Vivaldi, Rammstein, A Perfect Circle, Led Zeppelin, Gabriel Fauré, Erik Satie, John Williams, Fryderyk Franciszek Chopin, Sergej Prokofjev, Pyotr Ilyich Tchaikovsky, Deep Purple, Metallica, Moby, Draconian, David Bowie, Daft Punk, Massive Attack, Enya, Muse, Björk, Alice in Chains, The Prodigy, Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Guns ‘N’ Roses, AC/DC, Megadeth, Tool, Mortal Love, Mor Ve Ötesi, Godsmack and others.
Sites I like
9gag

Author Archive

M we stoppen samen met die ***school! ;)

Ik heb zitten nadenken tijdens de herfstvakantie en misschien ga ik stoppen met school. Ik zie het in ieder geval niet zitten om nog drie jaar op deze manier door te gaan. Zelfs al was het vervoer goed geregeld, dan nog kost het veel kostbare tijd en vooral veel energie, die ik liever aan mijn gezondheid wil besteden.

Nu heb ik niet besloten om helemaal te stoppen met het vwo. Het liefst zou ik de opleiding afmaken, ik heb nu gezien dat ik het kan, maar dan zou dat ergens anders moeten. Op een school die dichterbij ligt misschien? Die is er wel, maar zo ver zijn we natuurlijk nog niet.

Eerst wil ik overleggen met mijn ouders, de school en met de ambulant begeleider. We moeten bekijken welke opties er zijn en wat de beste is. Dit schooljaar helemaal stoppen, goed bijkomen en dan volgend jaar opnieuw beginnen op een andere school? Doorgaan tot de kerstvakantie en dan naar een andere school gaan? Is er wel een geschikte school en win ik er tijd mee als ik van school verander? Heeft het überhaupt wel zin om te veranderen? Of probeer ik dit schooljaar op mijn huidige school af te maken? Het HBO is eigenlijk geen optie. En helemaal stoppen natuurlijk ook niet. Maar iets moet er in ieder geval veranderen…

Actie tegen sterrenbeeldmelkkoe!

lees meer en meld eventueel je ervaring
Ze zijn echt verschrikkelijk, die astroprogramma’s op Net5 en sinds kort ook op rtl4. (lees eventueel mijn vorige log) Maar nu lijkt het erop dat de SP er iets tegen gaat doen en dat is alleen maar goed. Er wordt een soort van onderzoek gestart. Iedereen die er ervaring mee heeft, wordt verzocht deze te melden. De meldingen zullen worden gebruikt om via de politiek deze praktijken van de buis te krijgen.

Meer over weten? Klik op de afbeelding rechts.

All you need is AstroTV

Voor als je nieuwgierig bent naar wat er allemaal over jou valt te vertellen…

Ze vertellen je alles over je verleden en toekomst, voorspellen dingen, praten met overledenen, voelen je energie en geven je bruikbare tips. Dit doen ze omdat ze je heel graag willen helpen heel gelukkig te worden. Deze spirituele medewerkers kan je nu voor advies bellen op 0909-0929. Zij beantwoorden graag met hun jarenlange kennis en ervaring jouw levensvragen.

Gisteren was natuurlijk zoals elke ochtend op Net5 dat astro-programma. Dit keer was er een vrouw, soort medium om het even een naam te geven, die met behulp van je naam en leeftijd jou alles over jezelf kon vertellen als je live in de uitzending komt. Voor x cent per minuut. Dat er echt mensen zijn die dit doen… In ieder geval, een mevrouw belde en zei haar naam, Hanneke.

Medium: Sorry, ik kon uw naam niet goed verstaan. (dan kan ze natuurlijk geen consult geven)
Mevrouw: Mijn naam is Hanneke.
Medium: Hoe?
Mevrouw: Han-ne-ke
Medium: Henneke?
Mevrouw: HAnneke
Medium: Henneke?
Mevrouw: HAn-ne-ke
Medium: Goed, wat wil je weten Henneke?
Mevrouw: H A N N E K E
Medium: Eh… wat wil je weten?

De vrouw vertelt dat haar man is verongelukt. Het gaat om een verkeersongeluk. Ze wil graag weten hoe “het met hem gaat”. Vervolgens vertelt het medium haar van alles en nog wat over Henneke’s man. Het was onder andere een man die helemaal niet dood wilde, het ging allemaal heel snel… Ongelukken gebeuren immers heeeeeeeel langzaaaam. Ook wist ze dat het na het ongeluk slecht ging. Hij heeft de dood nog niet geaccepteerd, maar daar gaat zij hem mee helpen! Had echt zoiets van, vraag dan aan haar: hoe weet je dat, hoe heet hij, hoe ga je hem helpen, waar is hij, wat doet hij, waarom, wat is de zin van het leven?

Daarna zegt het medium iets over dat ze alles los moet laten. Maar de vrouw heeft nog een vraag. (kon deze helaas niet verstaan, maar het was volgens mij 1 van wat ik net heb genoemd) Medium: Daar kan ik nu geen antwoord op geven, het gesprek duurt al behoorlijk lang. So what, dat is toch ook de bedoeling? Dit is toch je werk! De vrouw smeekt haar nog eens: Kunt u niet gewoon ja of nee zeggen? Medium: Nee, want als ik vragen beantwoordt, dan wil ik dat goed doen. Maar u kunt wel iemand op de privélijn bellen, onze medewerkers zitten op u te wachten. De mevrouw bedankt het medium en het gesprek is beëindigd.

Medium: Zo, dat was Henneke. Wil jij net zoals Henneke in de uitzending komen? Bel dan 0909 0070 (…) Wilt u weten of u een baby kunt krijgen? SMS baby naar xxxx. Maar u kunt ook iets anders sms’en, bijvoorbeeld: liefde, relatie, romantiek, geld, etc. Wat u ook maar wilt. XX cent p.o.b. 24 uur per dag, 7 dagen in de week is dit mogelijk.

En je krijgt zeker 2 seconden na je sms al een antwoord.

Russovisie Songfestival

Bij ons thuis is het kijken naar het Eurovisie Songfestival zo een beetje het enige moment in het jaar wanneer het hele gezin bij elkaar is (omdat ieder lid verplicht aanwezig moet zijn) en er harmonie heerst. Een soort van kerst, lijkt het wel. ;) Alles andere (school, werk, slapen) kan wachten. Ik ben de notaris die in een tabel de hele administratie doet, namelijk bijhoudt welke landen meedoen en hoeveel punten per land er door ons gezin worden uitgedeeld, het systeem dat in 2003 door mijn broer is ingevoerd. Hierbij hoef ik niet de mening van mijn vader te vragen, want die heeft een geheel eigen systeem en krijgt het voor elkaar elke keer de zelfde cijfers als het jaar ervoor te geven. Tenzij er in een land een nieuwe president komt die totaal andere ideeën heeft als zijn voorganger, zoiets zou zijn mening wat kunnen beïnvloeden. :p

Iedereen weet inmiddels al hoe het Europese stem-systeem werkt en er is meer dan genoeg kritiek op hoe stom, stom, oneerlijk, over-en overvoorspelbaar en zo ontzettend stom dit systeem is en dat het vroeger allemaal anders is geweest. Ook jij en ook ik (en eigenlijk het hele Westen) vinden dat en toch stemmen we en duimen we voor het eigen vaderland (of op een land waar we altijd op stemmen, omdat we er altijd op stemmen) in plaats van op het land met het mooiste lied. Daarom is het niet nodig om al dat gezeik dat we elk jaar toch weer krijgen hier nogmaals op te sommen.

Wat ik wel wil is mijn eigen top-10 even kwijt. Hieronder staan ze. Ondanks alles (hoofdpijn, geen plek in de finale voor Nederland, Cyprus & Bulgarije, de stomme winnaar, irritatie, mijn beltegoed…) vond ik het toch wel een mooie show die de moeite waard was!

Top 10

1. Turkije had naar mijn mening moeten winnen. Eindelijk een lied gezongen in eigen taal door een échte kick-ass rockband (niet van die wanna-be overgestylde soft-rock-bands) met een eigen stijl en hele aparte uitstraling. Heel gedurft en onvergetelijk. Ten minste, als ze zelf daadwerkelijk die instrumenten life hebben bespeeld. Daar kijk ik altijd naar, maar hier is het lastig te zien.



2. Cyprus. Zo hoort een songfestival liedje te zijn, maar ze hebben de finale niet eens gehaald!


3. Servië kwam met een lied dat volgens sommigen wel wat lijkt op de liedjes die ze de jaren ervoor hadden. Dat zou best kunnen, maar dat komt doordat het van de zelfde componist is en die gaat natuurlijk niet ineens van zijn stijl afwijken. Na al die jaren blijft hij naar mijn mening mooi en genoeg vernieuwend werk leveren.


4. Bulgarije. Vond dit lied het meest origineel, heb nog nooit eerder zoiets gehoord op het Eurovisie Songfestival. Prachtige kleuren en effecten, maar het heeft de finale niet gehaald…


5. Finland. Niet heel bijzonder voor een heavy-metal/hardrock lied, maar zeker wél bijzonder voor een songfestival lied en als een liefhebber van dit soort muziek geef ik het toch nog een plek 4 in mijn top-10. \m/ !



6. Nederland. Voor het eerst vind ik dat Nederland een mooi lied heeft. Helaas ook geen finale gehaald… belachelijk…



7. Kroatië. Vond dit een mooi optreden. Je zag echt dat het maken ervan heel veel tijd heeft gekost. Goede tekst, leuke “personages”, mooi gezongen, mooie muziek, mooie dans, traditie, enthousiasme, humor… maar uiteindelijk eindigden ze heel slecht.


8. Bosnië-Herzegovina Niet zeggen dat ik politiek-gericht stem hé, ik heb Bosnië op plaats 6 geplaats. :p Flauw liedje, maar ik houd gewoon van Laka en zijn geweldig karakter en interviews. Go Laka! :*


9. Azerbeidjaan. Dit lied… zag er (vooral in begin) veelbelovend uit, maar viel tegen. Wat een geweldige stemmen! Very powerfull. Echt, beide, gewoon zalig, zeker de hoge stem in het begin, maar op sommige momenten gewoon niet om aan te horen. Mooi idee ook, de contrasten tussen goed en kwaad, licht en donker, maar helaas dus ook tussen goed en slecht gezang. Veel te veel afleiding eromheen. Als je zoiets groots opzet, maak het dan perfect, met goede costuums. Een duivel op een troon met witte gympen aan die bessensap vergiet? Ga weg. En als je in Engels zingt, zing dan verdomme zonder accent.

10. Armenië Ik dacht ik moet tenminste 1 lied kiezen uit de groep “geen muziek, maar toch bij iedereen populair vanwege kort rokje en Engelse taal” (daarbij hoorden ook de Britney Spears uit Griekenland en Oekraine), maar ik kies dan liever voor Qele Qele :p Ze zijn tenminste natuurlijk.

Flop 3

1. Frankrijk
2. Portugal Gewoon plagiaat! Mix van liedje dat vorig jaar won en van Hurt (Christina Aguilera)
3. Duitsland I wished I could make them disappear! Niet om aan te horen.

Na dagje shoppen in ziekenhuis beland

Bestaat er niet toevallig ook een zaterdag de 22ste naast vrijdag de 13de? Na wat ik die dag heb meegemaakt, moet dat wel zo zijn, het kan niet anders. Wat begon met een dagje shoppen, eidigde in een alles-wat-mis-kan-gaan-gaat-mis-nachtmerrie.

Het is nog niet zo lang geleden sinds ik een pasje heb gekregen (na een maanden lang durende aanvraag) om goedkoop gebruik te kunnen maken van rolstoelvervoer, bedoeld voor stapjes uit. Heb er tot nu toe rond drie keer gebruik van gemaakt en was van plan om zaterdag dat weer te doen en te gaan shoppen. Taxi kwam prima op tijd en het was ook eens een rolstoelbus, dus dat was al helemaal fijn.

Gewoon slim
We (= mijn moeder en ik) hadden nog geen taxi voor de terugweg gereserveerd, omdat we niet wisten hoe lang we zouden blijven shoppen. Ik had mijn mobieltje bij me, dus konden we een uur van te voren bellen. Aangezien ik vaak genoeg heb meegemaakt dat juist op het moment wanneer ik dat ding dringend nodig had, de batterij van het mobieltje leeg bleek te zijn, wilde ik dit niet nog een keer meemaken en “controleerde” ik mijn mobiele telefoon. Die bleef uitgeschakeld te zijn, dus dacht ik: dat zal wel zo zijn, omdat ik hem, zoals meestal (meestal = niet altijd), uit heb gezet. En als die uit staat, dan kan die batterij ook niet leeg zijn. Heel slim…

… want toen ik om 16:00 een taxi wilde reserveren voor om 17:30 (je kunt dat beter op tijd doen, want dan weet je zeker dat ze komen, sowieso een uur van te voren), kon dat niet. Ik ging een winkel binnen om te vragen of er ergens in de buurt een telefooncel is en kreeg instructies. Die volgde ik op, maar geen telefooncellen. Wel sneeuw en ijskode wind. Dus ging ik een hele dure winkel binnen en vroeg of ik gebruik kon maken van de telefoon. De verkoopster was aardig en vond dat geen probleem. Reserveren lukte, dus gingen we nog wat winkeltjes binnen tot 17:00.
V&D
Om 17:15 stonden we precies op de plek (bij de V&D)waar we werden gebracht en weer opgehaald zouden worden. De taxi mag namelijk een kwartier eerder of later komen. Dat hele half uur, hebben we in de kou op die plek gewacht en mijn moeder keek zelfs of de taxi niet toevallig aan de zijkant van het gebouw zou komen. Maar helemaal niets. Er scheurde wel trouwens een rolstoltaxi van de zelfde centrale langs, maar die stopte niet eens.

Dat wordt dan buiten slapen
Tegen 18:00 gingen we de V&D binnen en vroeg ik bij de kassa of ik gebruik mocht maken van de telefoon, nadat ik de situatie had uitgelegd. Maar via die telefoon kon het niet, dus stuurden ze ons naar de klantenservice op de 1ste verdieping. Ik had geen zin om met de lift naar boven te gaan, omdat het veel te druk was, dus vroeg ik aan twee meisjes of ik een mobieltje mocht gebruiken en dat mocht. Maar toen bleek dat de taxicentrale niet meer te bereiken was! Een voice-mail stem zei dat er niemand meer is en dat ik voor vragen bij de klantenservice moest zijn, maar die stomme robot zei geen nummer en begon alles nog een keer in het Engels te herhalen. Had echt zoiets van: ‘HELP!’

‘Wat is er toch met die klantenservice!?’, dacht ik… Buiten stond nog steeds geen taxi, dus toch maar naar de 1ste verdieping en nog een keer proberen. Eenmaal boven, werd aan ons verteld dat het 18:00 uur en de winkel dicht is. Ook bleek dat de klatenservice helemaal aan de andere kant in een hoekje zit. Daar gebeld en ineens, na lang wachten, was er God zij dank wel bereik! Ik vroeg waarom er geen taxi was gekomen en ze gingen het navragen. ‘De taxi was er wel, hij kwam om 17:30 en heeft netjes gewacht tot 17:45. Hij is zelfs naar binnen gegaan.’ Dat is dus niet waar! Als ze nou zo snel mogelijk eentje zouden sturen, hoe laat zou die dan kunnen komen, over een uur? Dat durven ze niet te zeggen, want het is nu ontzettend druk. Het is maar de vraag of er uberhaupt een taxi kan komen…

‘Laten we dan maar naar huis lopen.’, zei ik tegen mijn moeder, want over een uur zouden we er kunnen zijn. Dan ben je tenminste in beweging en kom je wat dichterbij. We wisten in ieder geval dat de taxi er over een uur niet zou staan. Het was inmiddels al heel donker geworden. Wat ik zei, lijkt nu een prima oplossing, maar in die kou had ik dat niet volgehouden. Over een uur zou ik niet meer in staat zijn om me te bewegen en zou ik dus ook niet kunnen rijden. En daar stonden we dan, buiten zonder telefoon naast winkels die al dicht zijn. We hadden echt een serieus probleem en ik stond op het punt om te gaan huilen.

En wat nu?
Onderweg naar huis schoot ineens een idee door het hoofd van mijn moeder. Ze had de oplossing: naar het ziekenhuis lopen dat redelijk in de buurt was en vanuit daar mijn vader bellen. Hij kon in ieder geval met de fiets mij komen ophalen en met mij naar huis rijden, wat sneller gaat dan lopen. Mijn moeder kon met de bus naar huis of met een eventuele tweede fiets. Natuurlijk vond die het raar, maar geen vragen stellen, gewoon komen en dan leggen we alles uit…

Ongeveer een half uur later, waren we thuis… EINDELIJK THUIS!! =)

PS: Nu blijkt dat de V&D twee ingangen heeft. Wij stonden uiteraard bij de hoofdingang in de straat die we hebben opgegeven, dus is het niet onze fout, maar wat er achter het gebouw gebeurde…

Heb jij je al laten registreren?

Ik vroeg me gewoon af wie van jullie zich heeft laten registreren als donor of niet donor? Of laten jullie dat aan een familielid over? Zijn er ook bepaalde dingen die jullie liever niet beschikbaar willen stellen? (denk aan: ogen, huid, etc.) Ik vind dat maar moeilijk… zoals alle beslissingen in het leven, dus heb ik maar ervoor gekozen om me niet te registreren… (bad girl!)

Maar ik denk dat ik er voor ben. Je kunt er immers levens mee redden en een deel van je blijft “doorleven”… Ja, ik denk dat het wel goed is. Maar voorlopig nog niet.

En jij? (klik op button voor meer info)

PS. Ondertussen heb ik me wel laten registreren (Heel simpel via digi-d! Gebruik ik dat ook eindelijk eens ergens voor…) als niet-donor. Kan altijd nog veranderen, maar het registreren heeft, zoals in mijn geval, dus niet zo heel veel nut als je voor nee kiest…

PS.2 Wat vinden jullie trouwens van het systeem in Belgie? En van: geen donor zijn = geen donororganen ontvangen? Denk wel aan dat er mensen zijn die niet in staat zijn om zelf te beslissen, zoals geestelijk gehandicapten.

Rare buren en uitzettingen niet typysch azc

Een buurman die voor geluidoverlast zorgt, een buurman die ‘s nachts op het balkon staat te zingen, eentje die je fiets steelt en zelfs een bovenbuurman die voor een wateroverstroming (uit de wc) zorgt: wij hebben echt alles gehad. Maar, eentje die last heeft van ons, dat is iets nieuws!

Heel origineel
En dat bijna elke nacht om vier uur. “Gebonk tegen de muur” zag ik staan in een indrukwekkende brief van de advocaat van onze buurman. Verbaasd las ik: “U dient zich als een goede buurman te gedragen (geen overlast maken, etc.) en zoals u nu doet, is dit niet het geval.” Daarna volgt niets anders dan een dreiging, want als we zo door blijven gaan zal hij naar de woningbouwvereniging stappen en zullen we het huis uit worden gezet. Zonder de COA! :p

Gek of niet gek, that’s the question
Wat zou het nou kunnen zijn? Werkende machines? (ze zijn hier bezig met het vernieuwen van de weg) Die kinderen die een paar weken geleden klei tegen de muren van ons huis hebben gegooid? Om vier uur ‘s nachts? Dat gaat natuurlijk niet en kan het dus niet zijn. Onze klok? Die klopt om vier uur ‘s nachts even zacht als altijd. Een boom onder invloed van de wind die zo geprogrameerd is, dat die alleen om vier uur waait? Of zit het allemaal… in zijn hoofd? Dat was de theorie van mijn ouders en later ook mijn broer, toen hij zag hoe het bij de buurman er binnen in het huis uitzag. Maar ik weer, ik zat weer te zeuren over dat het alleen maar vooroordelen waren en dat uiterlijk niet altijd alles zegt. Ik zocht het meer in de hoek van discriminatie.

Het leek alsof praten met dat mens alles heeft opgelost, maar op 18 januari worden we door de woningbouwvreniging uitgenodigd voor een gesprek. Mijn broer stelt voor om die mensen naar ons toe te laten komen, inclusief meneer Hoortdingendieernietzijnomvieruursnachts Engeeftanderendeschulddieernietsmeetemakenhebben, en dat gebeurt. Ze komen binnen en 1 seconde later weet ik dat mijn ouders en broer gelijk hadden en dat uiterlijk in dit geval meer dan genoeg zegt.

Ik ben dit keer degene die vertaalt, omdat mijn broer even weg is, en vraag onschuldig waar het om gaat. Daarna leg ik uit dat het voor ons een raadsel is en dat we niet weten waar het vandaan komt. Maar vervolgens word ik gewoon brutaal en onbeschoft uitgemaakt als leugenaar. Ik, hieraan niet gewend, vertel nog een keer de waarheid, maar nee hoor. “Uw, broer doet dat en u ontkent dat. U kunt dat best ontkennen, maar ik weet dat u dat hoort, elke nacht om vier uur…”

Ik ben zo boos dat ik bijna uit mijn stoel opspring, maar dan komt mijn broer binnen. Alles weer overnieuw. Als mijn broer en ouders vervolgens ook als leugenaars worden uitgemaakt, wijst mijn broer hem meteen de deur en verzoekt hem dringent te vertrekken. Daar valt natuurlijk niet mee te praten, dat is duidelijk. Het is zijn woord tegen het onze.

We vertellen dat we eventueel bereid zijn om mee te werken door akkoord te gaan met een onderzoek. Ook mag de politie ons controleren, want als je niets te verbergen hebt en de waarheid vertelt… We laten ze zelfs de kamer van mijn broer inspecteren en al snel blijkt duidelijk dat er op de spierwitte muur van de kamer geen aanwijzingen zijn van sporen die op slaan met een hamer of een ander voorwerp duiden. Een tijd later lezen we zelfs in het verslag van de woningbouwvereniging dat de slaapkamer van mijn broer niet eens met de slaapkamer van die gek grenst…

Tufahi-je (gevulde appel)

Ingrendiënten

5 appels (golden/delices)
500 gram suiker
500 ml water
1 zakje vanille suiker
100 ml creme fraiche
150 gram suiker
100 gram walnoten
50 gram hazelnoot
geraspte citroenschil
geklopte slagroom

Bereidingswijze

Kook 500 gram suiker en 1 zakje vanillesuiker in 500ml water, tot het wat stroperig wordt
Verwijder het klokhuis van 5 appels en schil de appels
Kook de appels tot ze zacht worden (ongeveer 10 minuten) in het eerder gemaakte stroperig mengsel
Laat ze daarna 30 minuten afkoelen

Maak ondertussen de vulling van 100ml creme fraiche, 100 gram walnoten, 50 gram hazelnoten, 150 gram suiker en een beetje citroenschil (voor de smaak)
Vul de appels voorzichtig met deze vulling
Versier de appels met slagroon
Bewaar de gevulde appels in de koelkast en serveer ze koud

Tips:
Je kunt net zo goed 150 gram walnoten gebruiken en geen hazelnoten (= goedkoper en bijna net zo lekker)
Versier de appels met slagroom + een kers, dat ziet er leuk uit

Eet smakelijk!

Krempita (crèmevulling-taart)

Ingrendiënten

Voor het deeg:
6 eigeel
2 hele eieren
6 eetlepels suiker
6 eetlepels zonnebloemolie
6 eetlepels meel
2-3 eetlepels poedersuiker

Voor de vulling:
6 eiwitten
19 eetlepels suiker
4 zakjes puding vanillesmaak
1 liter water

__________________________________________________________________

Bereidingswijze

Het deeg:
Klop 6 eetlepels suiker door 2 hele eieren + 6 eigeel
Voeg 6 eetlepels zonnebloemolie en 6 eetlepels meel toe
Bak van dit beslag 2 even grote en even dunne degen, waarvan 1 in de bakvorm blijft waar de taart in komt
Vergeet niet om de bakvormen goed in te vetten met boter, anders krijg je het deeg er niet meer uit!

De vulling:
Klop 15 eetlepels suiker goed door 6 eiwitten
Kook de inhoud van 4 zakjes vanillepudding met 4 eetlepels suiker in 1 liter water
Voeg bij deze net gekookte pudding de eerder geklopte eiwitten
Het moeilijkste komt nu: mix deze vulling net zo lang totdat het één steviger geheel wordt (minimaal30 minuten, hoe langer des te beter!)
Als je het mixen flauw bent, giet en verdeel dan deze vulling over het deeg dat in de bakvorm is gebleven

Tot slot:
Haal het andere plak deeg voorzichtig uit de bakvorm en leg het over de vulling heen
Strooi er wat poedersuiker overheen en laat de taart afkoelen in de koelkast
Snijd de taart pas in vierkante stukjes als deze helemaal is afgekoeld (pas dan is de taart stevig)
Tip: Serveer de taart koel, het liefst pas de volgende dag

Eet smakelijk!

2007

Eny’s laatste log dit jaar. Ik heb echt geen idee waar ik over zal schrijven. Over mijn blunders van vorig jaar? Ik dacht het niet. Wat ik de afgelopen maanden bereikt heb? Mijn voornemens voor het jaar 2008?

Laat ik beginnen met mijn “vakantieplannen”. Boekverslag maken voor Engels leesboek. Duits leesboek uitlezen. Twee Nederlandse boeken lezen en over beide een boekverslag maken. Een balansverslag voor literatuur maken over de afgelopen twee jaar. Twee hoofdstukken maken en leren voor economie. Twee hoofdstukken maken en leren voor aardrijkskunde. Een hoofdstuk maken en twee leren voor wiskunde. Geschiedenis leren. Een PowerPoint presentatie maken voor profielwerkstuk. En ook nog UITRUSTEN.

Vandaag heb ik de hele dag in de stad geweest met mijn moeder en de vriendin van mijn broer: SHOPPEN. Heb laarzen, schoenen, een winterjas, twee kooltruien, twee blousjes en twee broeken gescoord. Eindelijk een keer winkelen en ook duurdere winkeltjes binnengaan. Gezellig! Broer ging ook even mee, maar niet de winkels binnen (kroeg he). :p

Maar was dus heel leuk zo de laatste dag van het jaar. Ben wel echt moe. Wordt lange nacht met al dat geknal hier, echt niet normaal. Blijf verder gewoon thuis, zoals altijd, mezelf volstoppen met eten, cola, taart, cola, hapjes en… cola.

Ik hou al op met dit gezeur en wens jullie allemaal:

A HAPPY NEW YEAR!!!

Eny

Eny’s back dankzij M

Woensdag, 14 november 2007 Er is niets wat mijn gedrag kan goedpraten, maar toch moet ik zeggen dat ik een reden had om maandenlang geen log te plaatsen. Het is gewoon niet normaal hoe druk we het hebben, iedereen klaagt erover.

Zo zag ik een half uur geleden in mijn agenda staan dat ik volgende week mijn boekverslag moet inleveren en ik heb niet eens een boek GEKOZEN. Ook voor Duits en Engels moeten we aan de slag met het lezen van boeken. Daarnaast is er het project Crossroads: we gaan in groepjes een film maken en dat moet deze maand af zijn, maar we heben niet eens een script. Voor Nederlands moesten we een documentatiemap maken, een boekverlag inleveren en gaan nu een voordracht voorbereiden. En deze toetsweek had ik zes of zeven toetsen. En laat ik het niet hebben over de taxi… het is echt hopeloos. Zal er in de toekomst vast wel nog duizend logs typen zoals het er nu voorstaat…

Maar de belangrijkste reden dat ik niets van me heb laten horen is dat het COA natuurlijk ontbreekt en ik hun aanwezigheid zo ontzettend niet-mis.

Ik typ deze log nu direct uit mijn hoofd en heb niet van te voren nagedacht over wat ik waar wil hebben, dus vandaar dat het een beetje van de hak op de tak gaat. Eigenlijk is het erg: de enige reden dat ik deze afgeraggelde log typ is M. Speciaal voor M! Want M is de M die mij heeft geholpen om deze pagina’s die eigenlijk alleen maar bedoeld waren om met html te oefenen, up te loaden. Dus tx M! En ik beloof dat ik zal proberen beter mijn best te doen. Owja, je kunt niet eens reageren…

Opmerking: dat kan nu wel. Ik zeg alleen maar dat het kan

Eny

Afscheidslog voor het COA

Vrijdag 24 augustus 2007
Het is eindelijk zo ver: volgende week maandag (27-08) gaan we verhuizen! Als ik hieraan denk… wat geeft dat een raar gevoel… Dat er nooit meer iemand “boven” je zal zijn en dat je ineens zo veel vrijheid en zelfstandigheid krijgt. Zo veel vrijheid dat je er zelfs aan moet wennen na zo veel jaar dat je je als een onderdaan voelde zonder enige macht en grip op je leven. Het geeft een raar gevoel als ik er aan denk dat dit mijn laatste log is over ze. Daarom dus voor de laatste keer nog een paar anti-COA nieuwtjes.

Misschien moet ik wel deze log speciaal aan één persoon toewijden: mevrouw G.J. Ja, dat heeft ze zeker verdiend… Dat was die ene die eerst onze contactpersoon was, maar we haar hebben ingeruild door een klacht in te dienen, omdat ze loog over van alles en nog wat en haar zoete beloftes nooit waarmaakte. (zoals oa. ervoor zorgen dat er geen geluidsoverlast is) Die ene die haar echtgenoot heeft verlaten voor ene of andere motorrijder, een tatoeage heeft op haar borst en af en toe vrij neemt, omdat ze weer eens te veel joints heeft gehad of wat ze ook gebruikt. Ja… dat soort mensen werken er nou met ons.

Een maand geleden kwam ze naar ons, omdat ze onze nieuwe contactpersoon verving. Het ging over het huis en wat we allemaal nog moesten regelen. Ze zei dat we slechts moesten opschrijven wanneer mijn vader en broer naar het huis zijn geweest (of dingen rond het huis moesten regelen in de zelfde stad) en dan zou zij ervoor zorgen dat de reiskosten vergoed worden. Het geld zouden ze overmaken op onze rekening. Wat niet gebeurde. Een week later vertelde ze dat iedere persoon geld zou krijgen ten waarde van 3 ov-dagkaarten per persoon. (3×3 kaarten = 9 kaarten) Maar ook dát gebeurde niet. Een week later vertelde ze dat iedereen geld zou krijgen in de waarde van 3 strippenkaarten. En ook dát gebeurde niet. Uiteindelijk dus wél, wat eigenlijk veel te weinig geld is…

Elke leerling ontvangt van het COA jaarlijks 90 euro om álle schoolspullen ervan te kopen. Ik kreeg het niet en toen we vroegen waarom niet, zei ze dat het “maandag overgemaakt wordt”. Wat natuurlijk weer niet gebeurde. Een week later kregen we antwoord: ik heb daar geen recht op OMDAT IK EEN VERBLIJFSVERGUNNING HEB en moet studiefinanciering aanvragen bij de IBG. Wat ik al gedaan heb en vanaf 1 oktober start. Maar ondertussen heb ik ook een rekening van 300 euro gekregen voor mijn schoolboeken, wat in augustus moest worden betaald. Dus wij weer vertellen dat ik al anderhalf jaar een status heb en dat voor ons de zelfde rechten gelden als voor asielzoekers zolang we hier wonen (dat is een wet!)… Zegt ze: volgende week komt er ene of andere man en dan gaan ze vergaderen. Gisteren kreeg ik daar antwoord op, echt ongelofelijk: “het coa vergoedt de boeken niet en de reden is dat statushouders hier geen recht op hebben!” Omdat we binnenkort verhuizen en duizend andere problemen hebben (zoals de aanvraag voor verlenging bij de IND, dat is een lang verhaal, dus zal ik jullie er niet mee opzadelen), heb ik besloten om dit te laten rusten en aan school te vertellen dat er geen geld aan de bomen groeit…

Gisteren was ook zoiets. Toen moest ik naar de uwv ivm. die wajong en werden we gebracht met de taxi, betaald door het ZRA (onze verzekering) aangevraagd door het MOA (medische opvang asielzoekers). Na afloop vroeg ik bij de receptie daar of ze de taxicentrale kan bellen voor de terugweg. Dat deed ze, maar ze luisterde en luisterde en ik merkte dat ze in de centrale moeilijk deden over iets. De ongeduldige receptioniste: “Ze zeggen dat jullie dat zelf moeten regelen via het ZRA. Dat kan ik niet voor jullie doen.” Dus? Dus wilden ze geen taxi sturen! Maar het wás al geregeld… Dus belde ik de taxicentrale zelf. En toen ging alles normaal; andere telefoniste.

Een gedoe dus weer. Wat is het toch mooi om te weten dat we deze dingen straks nooit meer moeten meemaken.

Eny

Hoe het is om een * te zijn

Zaterdag, 11 augustus 2007

Hiermee wil ik mij nog een keer bedanken bij al jullie die mij steunen, meeleven, een reactie hebben achtergelaten op mijn weblog, een brief hebben gestuurd of mij mondeling of via msn onder de complimenten hebben gegooid of mij helemaal bovenaan hun eigen site hebben geplaatst. ;) Het is wel raar om reacties te krijgen van onbekenden, maar ook wel van mensen die je wél kennen… al die positieve aandacht… Gelukkig heb ik niet zo veel stalkers al moet ik nu wel op msn schuilen en op straat met een pet, pruik en zonnenbril. Genoeg onzin.


Voor de mensen die het tijdschrift hebben gemist, omdat ze dachten dat ik in de gewone Girlz kom, maar het liever willen nabestellen dan een zwart-witte kopie: het is niet de gewone Girlz, maar een speciale uitgave ervan: de Girlz!- X-tra, nummer 1 en hij ziet er als volgt uit:

En mocht dat niet lukken en wil je het nalezen, dan kan dat ook via de onderstaande buttons: gewoon klikken en klikken om het te vergroten of verkleinen. Dit kan dankzij M, die dit mogelijk heeft gemakt, dus aplausje voor M! (én, hoe voelt het om op iemands weblog te staan ;) )

Opmerking: ik vond het toch niet zo een goed idee om het artikel op mijn website te zetten waar het voor iedereen toegankelijk is. Maar mocht je de digitale versie willen of een kopie in zwart-wit, dan kun je me een mailtje sturen of hieronder reageren.

Eny

Ik mag geen leuke dingen doen

woensdag 25-07-2007 Misschien vraag je je als lezer van mijn weblog wel eens af: ‘houdt het gezeik over het coa nou nooit op?’ Ik begrijp helemaal dat mijn weblog hierdoor niet echt veel gezelliger wordt en tóch moet ik jullie vandaag weer teleurstellen. Yes!! ;)

Bingo!
Vandaag gingen mijn ouders en broer weg om zaken rond de verhuizing te regelen. Ik bleef de hele dag alleen thuis, maar de buurvrouw kwam langs voor als ik iets nodig had, wat gezelliger was dan helemáál alleen blijven. Van haar hoorde ik dat ze die avond weer een bingo-avond voor jongeren heeft geprobeerd te organiseren en dat ik ook mocht/moest komen. Ik heb al wel eens eerder zo’n avond meegemaakt, dus wist ik dat het eigenlijk helemaal niets voorstelde. Maar iets beters te doen had ik ook niet echt (kijken naar “Life or something like It” met Angelina Jolie zeker, nou I don’t think so…). Dus besloot ik om te komen.

Hoe zo een avond er uit ziet? We hebben een zaal, een tafel, stoelen en zo een plastic bingospel dat half kapot is. Ook hebben we muziek en een microfoon, alleen vorige keer was deze kapot, dus moest de persoon die de nummers trok, schreeuwen. Vorige keer kreeg iedereen 1 bekertje ranja (á 150 ml), maar dit keer niet. Dat kon niet, want we hadden iets betere prijzen: je kunt niet ALLES hebben, hé. Vorige keer had het coa zelf prijzen “geregeld” die er erg tweedehands uitzagen. Ze hebben deze prijzen vast niet gekocht, maar ergens vandaan gehaald. Het waren nieuwe dingen, alleen niemand wilde ze echt hebben waaronder een paar grijze sokken in de maat 54. Dit keer werd er niet eens tussendoor een pauze gehouden en gedanst, zoals vorige keer. Blijkbaar beviel een donkere ruimte zonder discolampjes niet of een ruimte met vel licht aan.

Verder vertelde ze ook dat ze zaterdag met een groep jongeren naar de bios gaan. Naar Winschoten PER FIETS. Eigen bijdrage: 2 euro. Kreeg het coa het weer niet over het… het… het gat waar bij mensen normaal gesproken een hart hoort te zitten, om het bioscoopkaartje voor een paar tieners te betalen? Eigen vervoer en waarschijnlijk ook eigen eten: wat een uitstapje! Maar goed, ik hoor bij de leeftijdsgroep, dus vroeg ze meteen of ze een taxi wilden regelen, zodat ik ook mee kon. Iets wat ze eigenlijk zouden moeten doen, toch? Je gaat toch geen jongeren buitensluiten, omdat ze GEHANDICAPT zijn? Natuurlijk niet, maar wél om geld te besparen en zeggen dat het is omdat ik een verblijfsvergunning heb. Wat overeings nergens op slaat, want ik heb al langer dan een jaar een verblijfsvergunnig. Moet ik in die periode soms vasten? Bovendien, zolang ik in een azc woon en we nog niet de echte uitkering ontvangen, gelden voor mij de zelfde regels en rechten (voor hoe ver asielzoekers rechten hébben) als voor élke asielzoeker. Dat krijg ik telkens te horen als ik een bankrelkening wil openen, als ik iets wil aanvragen, als ik vervoer wil… Maar als ik iets van het coa vraag, waar ik recht op heb, ben ik ineens wél een Nederlander. Heb ik nu soms helemaal geen rechten? Niet dat ik zin heb om naar Harry Potter 5 te kijken, daar gaat het niet om, maar dit is toch wel iets om er boos van te worden. Helaas heb ik geen energie om weer naar het coa te gaan en ruzie hierover te maken.

‘Nu heb je weer materiaal voor op je weblog’, was een opmerking die ik kreeg toen ik dit aan één van mijn weblog-lezers vertelde. Helaas heb ik meer dan genoeg materiaal, maar ik schrijf echt lang niet over alles wat ze ons en de mensen hier aandoen, ook al lijkt het alsof ik dat wel doe en is dit moeilijk te geloven. Het is ook niet mijn doel met deze weblog ofzo om ze zwart te maken. Ik begin gewoon over mijn dagelijks leven, van het een komt het ander, ze komen ter sprake en krijgen weer een koeienletter-titel.

Eny

Ik bewaar ook echt ALLES

Maandag 23 juli 2007 Gisteren was ik aan het opruimen en kwam mijn dagboek van 2006 tegen met allerlei losse papieren met verhalen die ik toen heb geschreven erin. Wat ontzettend mooi dat ik zoveel dingen heb bewaard! Zo heb ik dingen die ik allang heb vergeten weer na kunnen lezen. Wat maakte ik toen trouwens veel fouten met d en t’s! Één van deze dingen was het verhaal Waarom schildpadden zo langzaam lopen. Bepaalde mensen herinneren zich dit verhaal nog misschien, dat ik heb geschreven ivm een opdracht voor Nederlands in het schooljaar 2005/2006. Anderen kennen het niet. Maar goed, het verhaaltje is weer te lezen op mijn website bij Eny’s Creations en voordat je denkt “wat kinderachtig” of “dieren kunnen niet praten”: het is ook een kinderverhaal.

Eny

Pfffff… Heftige dag

Woensdag, 11 juli 2007
Ik dacht elf, maar nee hoor: het is vandaag alweer twaalf jaar geleden sinds de toestand in Srebrenica. Er zijn toen geschat minstend 7000 mannen/jongens vermoord. Maar dat is nog lang niet alles. We zullen nooit weten wat er allemaal in de oorlogskampen is gebeurd. Nog gruwelijkerer dan het ergste wat je kunt bedenken en met geen woorden te omschrijven. Vandaag even naar de radio geluisterd en vanavond weer tv-kijken en misschien luisteren naar de afschuwelijke verhalen… Het lijk de hele dag alsof de tijd stilstaat, maar ondertussen gaat het gewone leven hard door.

Zo zijn we vandaag naar de woningbouwvereniging geweest en hebben mijn ouders een huurcontract getekend. Mijn broer moest mee om te vertalen en aangezien ik niet lang alleen kan blijven en me niet lekker voelde, ben ik meegegaan. We hebben de sleutels gekregen. 1 augustus is de dag waarop ons leven officieel beginnen mag. De volgende stap is dus langzaam alles verven (Mijn aanpassingen en de reparaties zijn al gedaan! Zeggen ze…) en eindelijk een échte uitkering aanvragen en ons bij een gemeente inschrijven. Eindelijk alles zelf regelen en lekker snel via internet.

Daar zijn we ook echt wel helemaal aan toe en dit werd vandaag weer eens bevestigd door de onrust “thuis” en ruzies van mijn ouders (en broer een beetje) waarbij iedereen dingen zegt die hij/zij helemaal niet meent natuurlijk. Mijn ouders zijn echt licht ontvlambaar. :p Maar dat is ook geen wonder. Ik ben toch wel degene die alles het beste heeft “verwerkt/geaccepteerd”, ook al ben ik de jongste, ziekste en meest kwetsbare: ik ga beter dan wie dan ook met alles om (mijn geheimwapen: er gewoon niet mee omgaan ;p) en ben de beste in overleven. En we hebben het overleeft!

Hoewel… ongelofelijk maar waar, de IND doet er (nog steeds ja!) alles aan om ons te laten merken dat we nog niet van hen af zijn en bezorgt ons (ook nog steeds ja!) zorgen en problemen. Zo hebben we vandaag gehoord dat het nemen van een beslissing over of de verlopen verblijfsvergunningen van mijn ouders en broer verlengd zullen worden, 3 tot 6 maanden (6 dus!) lang nadat we ook nog eens flink moesten betalen, zal duren! Ze wachten wekenlang op hun documenten en vandaag was de deadline, maar geen post, dus ging mijn broer informeren en hoorde dat er “een nieuwe regeling” is bij de IND en je dus 6 manden moet wachten totdat iemand ergens een handtekening of stempel op zet om je vergunning te verlengen. Tot die tijd hebben ze geen documenten en zijn ze niets. Hun documenten zijn verlopen en er was een grote kans dat dit ons problemen zou veroozaken om een huis te krijgen. Als we het hadden gezegd wél. :p

Maar het gaat wel een enorm probleem worden voor mijn broer en dat vind ik echt ontzettend lullig! Hij wil namelijk in september eindelijk voor de derde keer (!) starten met studeren en dat zal dus niet gaan! De eerste keer lieten ze hem een half jaar studeren en was het geld ineens op. De tweede keer begon hij pas met de tweede helft van het jaar waardoor hij de basis mistte en is hij dardoor gezakt. En nu dit! Een jongen doet zo hard zijn best om Nederlands te leren en haalt 2 jaar nadat hij in Nederland is komen wonen zijn VWO-diploma, wil intergreren en studeren en dan kan dat niet, omdat hij wél een talent is, maar een asielzoeker is! De verhalen die ik soms op school hoor van Nederlandse jongeren (of wie dan ook) over “luie” asielzoekers/buitenlanders die toch zóóó van Nederland PROFITEREN, komen echt mijn neus uit…

Eny

Laatste toetsen achter de rug, gorilla weg & zomervakantie!

Woensdag, 27 juni 2007 Gisteren moest ik allemaal toetsen inhalen, want maandag was ik afwezig. We gingen toen namelijk het huis bekijken met een ergotherapeut. Het is nu definitief dat dit hem gaat worden. Er moet nog wat aan worden gedaan, maar ik ga er van uit dat we tijdens de vakantie hier weg kunnen.

Gisteren waren ze uit het COA weer eens vergeten om aan de taxicentrale een fax te sturen, dus kwam er geen taxi, terwijl ik toetsen moest inhalen! Ik vroeg hoe het zat en ze zeiden: “We hadden het druk.” Druk!?? Laat me niet lachen!! Druk waarmee? Joggen misschien? Nee hoor, dit keer hadden ze het voor de verandering écht druk, want ze moesten één van onze bovenburen eruit schoppen, omdat hij de portier had geslagen. Jaaa, GESLAGEN. Eindelijk! Het was die ene gorilla, ook wel bekend als zanger. Wat grappig is: iedereen weet over wie het gaat, ook al hoort die deze bijnaam voor het eerst. Maar hij was wel een uitzondering hoor: een zanger die niet kan zingen en ‘s nachts toch gaat zingen. Maar niet alleen zingen: ook schreeuwen om allerlei demonen uit zijn hoofd te verdrijven, (echt waar, ik maak geen grapjes en bedoel dit letterlijk) ritmisch op de grond stampen zodat wij in plaats van slapen lekker mee kunnen genieten, ruzie maken met zijn huisgenoten en zich opsluiten in zijn kamer als de politie komt. Een dikke, zwarte man die zich zó kon aanstellen…

Maar hij is dus weg, mede dankzij mijn vader. Een andere bovenbuurman van ons (eentje die wel normaal is) heeft last van hem gehad en ging toen naar de receptie. Het was telkens zijn woord tegen het woord van de “zanger”, dus vroeg die arme man mijn vader zich als ooRgetuige te verklaren. Dat deed hij natuurlijk. Gevolg: de zanger ontplofte én duwde/sloeg de portier. De volgende dag werd de zanger uit het centrum geschopt en kwam ik dus daardoor te laat op school. Maar het was het zeker waard.

Eny

Waarom schildpadden zo langzaam lopen

Dit is, uiteraard, een kinderverhaal. Ik heb het geschreven voor een schoolopdracht toen ik nog in de onderbouw van de havo zat. De naam van de schildpad is afgeleid van de naam van een vriendin die iets met schildpadden heeft.^^

Waarom schildpadden zo langzaam lopen

Er was eens, heel lang geleden, een schildpad die Lein heette. Ze had veel vrienden van allerlei soorten dieren. Het liefst speelde ze met de haas, de egel en de eend. Maar er was één ding waarin zich Lein van de anderen onderscheidde en niemand snapte het: waarom Lein altijd zo langzaam liep. Lein kwam overal te laat, verloor altijd wedstrijden en nog veel meer. De egel ergerde zich aan haar en vond dat Lein zich gewoon aanstelde. Daarom vroeg hij op een dag aan Lein waarom ze zo ontzettend sloom was. ‘Daarom’, antwoordte ze. Natuurlijk vonden alle dieren dit antwoord maar flauw: het sloeg helemaal nergens op!

Een week later kwam de haas met een “brillijant” plan. Hij wist hoe hij Lein aan het rennen kon krijgen. Alle dieren kwamen bij elkaar om tikkertje te spelen. Ze vonden dat Lein de tikker moest zijn en iedereen rende snel weg Maar dit schoot voor geen meter op, want Lein was slim en trapte daar niet in. De eend vond het maar raar dat Lein niet mee wilde doen en verlangde naar een antwoord. Maar zij zei weer: ‘gewoon daarom…’ ‘Nou, rot dan maar op als je zo gaat doen’, riepen de dieren. En dat ebeurde ook. Lein ging en bleef weg.

Pas tien jaar later kwam Lein weer terug, want ze kon niet langer meer in eenzaamheid leven. Toen ze alle dieren zag, werd ze helemaal stil. De eend, de egel… wat is er gebeurd? Iedereen was oud geworden! De meesten konden niet eens meer lopen. Lein was de enige die niet was veranderd. En nu snapten alle dieren waarom schildpadden zo langzaam lopen. Omdat ze honderden jaren willen blijven leven. Omdat ze héél lang mooi willen blijven. Iedereen was blij. Lein vond het leuk om de anderen te helpen door ze op de rug te dragen. Nu vonden ze haar af en toe zelfs te snel.

En om niet te vergeten natuurlijk: ze leefden nog lang en gelukkig!

Eny

Leven

Soms voel je je gewoon gelukkig
zonder iets speciaals te hebben gedaan
of gekregen; zonder einge reden;
gewoon fascinerend om te voelen, om te
bestaan.

Eny

Een verhaal van Eny

Het volgende verhaal heb ik zelf geschreven en is helemaal gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het speelt zich af in hat jaar 1992 vlak nadat de Bosnische burgeroorlog uitbrak.

Oorlog
Het was een moeilijke beslissing. Nee, dat was het niet. Er was geen tijd om na te denken of te beslissen. Het gezin: vader, moeder, zoon en dochtertje, zouden hun huis verlaten. Die week belde de broer van de vader hen op. Hij vertelde wat hij via via had gehoord. Dat de oorlog officieel was verklaard, was al bekend, maar de vijanden hadden de dichtbijzijste stad al snel bezet en zouden ook dit dorp omsingelen en platbranden. Met bezet bedoel ik dat ALLES is verwoest en dat de gezinnen die in hun huizen bleven, werden uitgemoord. Hoe en waarheen ze zouden vluchten, wisten ze niet, maar er was geen tijd te verliezen. Op de dag van vertrek haalde de moeder een lekker, rond, groot, zelfgebakken brood uit de oven. Deze gaf ze aan haar echtgenoot die het brood naar buiten droeg. Hij liep ermee richting het hondenhuisje in de tuin. Eenmaal binnen legde hij alles op de grond. Hij brak het brood dat nog behoorlijk warm was en stoomde met zijn handen in stukken. Deze legde hij in een grote schaal. De andere schaal vulde hij met vers water. De twee honden volgden dit hongerig met hun ogen. De jongste hond, die Bobi (spreek uit als Bobbie) heette, liep meteen naar de schaal en zette zijn tanden in het lekkere brood. Maar de oudere hond keek de man verstijfd en ernstig aan net alsof hij iets wilde zeggen. Hij begreep het. Hij wíst wat er zou gebeuren. Eigenlijk voelde hij alle ellende die eraan zat te komen al ruim vóórdat de oorlog uitbrak aan. Daarom huilde hij ‘s nachts en was hij onrustig. Het was de hond waarmee de man jarenlang mee uit ging op jacht. Hij had hem gekregen toen de hond nog klein was en ze hadden samen ontzettend veel meegemaakt. Zijn naam was Hari (spreek uit als Harrie). Hij barstte van de energie en was heel intelligent. Hij wist dat zijn baasje waar hij al die tijd zo trouw aan was, hem in de steek liet. Blijkbaar kon hij niet mee en was dit een afscheid. Dit waren hun laatste momenten samen. Tijd om te eten had hij genoeg. Het was moeilijker dan de man had gedacht. Hij aaide de honden voor de laatste keer en verliet het huisje. Dit keer met de deur open.

Jaren later vertelde de man dit verhaal aan zijn zoon en dochter. Zijn zoon herinnerde zich de honden nog wel. Zijn dochter hoopte dat ze dat ook kon. “Je was toen pas tweeënhalf”, zei haar moeder dan, maar ze heeft ergens verborgen in haar geheugen een beeld van de honden dat ooit op haar netvlies was gevallen. Toen de vader dit aan haar vertelde, vond ze dit zo een mooi en schitterend verhaal. Ze vraagt zich nu vijftien jaar later nog weleens af hoe het af zou kunnen zijn gelopen voor Bobi en Hari. Hoe ze dood zijn gegaan. Of ze pijn hebben geleden.

Eny

Calender
January 2019
M T W T F S S
« Dec    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
Subscribe!
Me on Goodreads!
Shops I like
Bestel nu gratis en vrijblijvend de Large catalogus!

The Sting Online Shop

Inspirational people

Albert Einstein
A person who never made a mistake, never tried anything new.

~ Albert EinsteIn

Stephen Hawking
Although I cannot move and I have to speak through a computer, in my mind I am free.

~ Stephen Hawking


Mahatma Gandhi

You must be the change you want to see in the world.

~ Mahatma Ghandi


Hermann Hesse

Wenn wir einen Menschen hassen, so hassen wir in seinem Bild etwas, was in uns selber sitzt. Was nicht in uns selber ist, das regt uns nicht auf.

~ Hermann Hesse